Friday, 29 September 2017 10:24

Εκείνη & Εκείνος. Μια Ιστορία Αγάπης.

Written by Stavroula Tsoulogiannis

Εκείνη το είχε πάρει απόφαση πως δεν ήταν για έρωτες, είχε φάει βλέπετε τα μούτρα της πολλές φορές τον τελευταίο καιρό και ήθελε να ασχοληθεί με τον εαυτό της. Εκείνος από την άλλη δεν είχε πρόβλημα με νέες γνωριμίες, ανεξαιρέτως αν θα κατέληγε σε κάτι ερωτικό ή όχι. Εκείνη δεν πήγαινε σε πολυσύχναστα μαγαζιά, της άρεσαν τα μικρά με χαρακτήρα που έπρεπε να ψάξει κανείς  για να τα βρει. Εκείνος από την άλλη πήγαινε εκεί που πηγαίνουν οι πολλοί, όχι ότι δεν εκτιμούσε και τα μικρά «κουλτουριάρικα» γι’ αυτόν μαγαζιά, αλλά δεν ήξερε πόσο θα του άρεσαν τελικά. Εκείνη δεν άκουγε σουξέ που μέσα σε έναν μήνα τα ξεχνούσαν όλοι, βασικά ούτε αυτή δεν ήξερε ακριβώς τι άκουγε, πάντως σίγουρα όχι εκείνα. Εκείνος από την άλλη άκουγε και εκείνα τα σουξέ, αλλά τουλάχιστον παραδεχόταν ότι δεν ήταν τραγούδια που θα έμεναν στην ιστορία. Άραγε αυτό θεωρείται αυτογνωσία ;;;

Το πρωί ξυπνούσε και πάλευε να φαίνεται πιο φρέσκια κι ας την πήρε ο ύπνος πριν 2-3 ώρες. Το μαλλί της ένα χάλι, ένας ενιαίος κόμπος που καθόταν χτένιζε, χτένιζε και ας ήξερε ότι μετά από λίγο ο αέρας θα της το έκανε πάλι ένα μαύρο χάλι. Πάλευε να ανοίξει το μάτι της να μπει μέσα ο φακός επαφής, μετά από λίγο την ενοχλούσε και πάλι από την αρχή! Όσοι φοράτε φακούς επαφής είμαι σίγουρη πως ταυτιστήκατε αυτή τη στιγμή. Ας μην μιλήσουμε για την σχολή της, είχε κάτι απαίσια ωράρια. Όλη της την μέρα την έβγαζε εκεί, με αποτέλεσμα να μην έχει χρόνο να κάνει τίποτα ουσιαστικό γι’ αυτήν. Αυτό βέβαια της γύρισε μπούμερανγκ, αλλά γι’ αυτό θα τα πούμε σε άλλο άρθρο. Αυτός πάλι ξυπνούσε το πρωί γεμάτος όρεξη, έστρωνε το κρεβάτι του με συγκεκριμένο τρόπο, έπινε τον εσπρέσο του βλέποντας βίντεο στο Youtube. Μετά φορούσε τα καλό-σιδερομένα του ρούχα, έβαζε και το άρωμα του και έφευγε κύριος! Αν αναρωτιέστε για το μαλλί του, έστρωνε εύκολα. Α! Και δεν φορούσε φακούς επαφής. Στην σχολή παρότι δύσκολη, ανταποκρινόταν αξιοπρεπώς και μιας και ήταν μέσα σε όλα, περνούσε ευχάριστα τον χρόνο του. Ξέρω τι σκέφτεστε, ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ταιριάζουν σε τίποτα! Κι όμως…

 

Περπατούσε στον δρόμο μαζί με την φίλη της και ακόμα δεν ήξερε κατά πόσο έκανε καλά ή όχι που συμφώνησε να βγουν όλοι μαζί. Αφού το είχε πει δεν ήταν για νέες γνωριμίες, γιατί πήγαινε ; Εκείνος μαζί με τον φίλο του τις περίμεναν, για πρώτη φορά είχε πάει νωρίτερα σε ραντεβού του και έτυχε να τον στήσουν ; Κάρμα βλέπετε… Η συνάντηση έγινε. Εκείνη και Εκείνος δεν κοιταζόντουσαν, μάλιστα ελάχιστα απηύθυναν τον λόγο ο ένας στον άλλον. Εκείνη κοιτούσε τα τσουρέκια στον φούρνο από πίσω του, και Εκείνος νόμιζε ότι κοιτούσε στα κλεφτά αυτόν. Καλά, ίσως και να τον κοιτούσε, αλλά μέχρι και σήμερα Εκείνη επιμένει πως δεν τον κοιτούσε. Μετά έτυχε να επιστρέψουν μαζί στα σπίτια τους μιας και έμεναν σχετικά κοντά. Μετά τον αποχαιρετισμό τους έκατσε να σκεφτεί πως της φάνηκε αυτή η συνάντηση που τόσο πολύ δεν ήθελε να πάει. Η εντύπωση που της άφησε Εκείνος ήταν απλά καλή, τουλάχιστον αυτό προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της. Αυτό που της άρεσε περισσότερο ήταν που ήταν διακριτικός και δεν την πήγε μέχρι το σπίτι της, βέβαια αυτή γύρισε να τον κοιτάξει όταν έφευγε, αλλά δεν θα του το έλεγε ποτέ μέχρι τώρα. Εκείνος με την σειρά του δεν ήθελε να της γίνει βάρος και αποφάσισε να μην την συνοδεύσει μέχρι το σπίτι της, όσο γοητευτική κι αν την έβρισκε. Γοητευτική όχι με τον κοινότυπο τρόπο, αλλά από την άποψη ότι δεν ήταν σας τις άλλες που είχε γνωρίσει. Βέβαια έμεινε απλά σε αυτές τις σκέψεις, δεν το σκέφτηκε παραπάνω το θέμα, άνοιξε τον υπολογιστή του και χάζεψε τα βίντεο του.

Μετά από καιρό ξαναβγήκαν οι τέσσερις τους. Μάλιστα αυτή τη φορά ανυπομονούσαν να δει ο ένας τον άλλον, κάθησαν δίπλα-δίπλα, μιλούσαν μεταξύ τους, βοήθησε και το ποτό και χαλάρωσαν όλοι. Βέβαια Εκείνη μάλλον την έπιασε λίγο παραπάνω, γιατί μετά όταν έφευγαν και ενώ πήγε να περάσει την διάβαση κόντεψε να την πατήσει ένα μηχανάκι. Μέχρι που πετάχτηκε Εκείνος και την τράβηξε στην άκρη, ήταν εκείνα τα δευτερόλεπτα που κοιταζόντουσαν και οι δύο από το σοκ χωρίς να μιλάνε, μίλαγαν τα μάτια τους όμως γι’ αυτούς. Ήταν η στιγμή τους. Μπορεί να ήταν η δεύτερη φορά που βρισκόντουσαν ποτέ τους, αλλά η χημεία που ένιωσαν εκείνη τη στιγμή δεν την είχε ζήσει κανείς από τους δύο. Έτσι συνειδητοποίησαν πως τελικά δεν είναι αδιάφοροι ο ένας για τον άλλον, αλλά δεν είπαν τίποτα, πέρα από το κλασικό «Ευχαριστώ- Παρακαλώ» και συνέχισαν να περπατούν. Τα μάγουλα τους ήταν ροδαλά από την αδρεναλίνη, χαμογελούσαν διστακτικά αλλά μιλούσαν περισσότερο από την προηγούμενη φορά. Την ώρα του αποχαιρετισμού αντάλλαξαν Facebook και η αρχή έγινε…

Ο καιρός πέρασε, Εκείνη και Εκείνος συνέχισαν να μιλάνε, άρχισαν να εκδηλώνονται τα συναισθήματα τους σταδιακά. Το φλερτ μετατράπηκε σε έρωτα, και ο έρωτας σε αγάπη.  Ώσπου παρά τις αντιθέσεις τους δημιούργησαν το Μαζί. Δεν ήταν εύκολο για Εκείνη να κάνει κάτι τέτοιο μιας και ένιωθε ότι πήγαινε κόντρα σε όσα έλεγε πριν λίγο καιρό. Εκείνος δεν είχε ξανανιώσει έτσι και ήθελε να το προσπαθήσει. Σταδιακά τα φαινομενικά αντίθετα χαρακτηριστικά και γούστα τους σταμάτησαν να τους ενοχλούν. Ίσα- ίσα μέσα από τις συνήθειες του άλλου, έμαθαν καλύτερα τον ίδιο τους τον εαυτό.  Ακόμα και τώρα, μετά από τόσο καιρό αυτό το «Μαζί» που δημιούργησαν συνεχίζει να γίνεται όλο και πιο δυνατό. Βέβαια τα πράγματα μεταξύ τους δεν είναι πάντα εύκολα και ρόδινα, υπάρχουν και οι δύσκολες στιγμές τους, που δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον ή που δεν θέλουν να μιλήσουν σε κανέναν. Αλλά να μου πεις ποια ανθρώπινη σχέση, είτε ερωτική ή μη είναι μονίμως εύκολη ;

Το να δημιουργηθεί το «Μαζί» μάτια μου, είναι το εύκολο κομμάτι το να διατηρηθεί ζωντανό είναι το δύσκολο.