Monday, 31 July 2017 15:07

Somersault των Beach Fossils: indie μελωδίες και γλυκιά μελαγχολία

Written by Nikoleta Apostolidou
Rate this item
(1 Vote)

Μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία, οι Beach Fossils επανέρχονται με το τρίτο τους άλμπουμ, το Somersault. Οι indie rockers από τη Νέα Υόρκη προσφέρουν στους ακροατές τους ποικιλόμορφο, ταξιδιάρικο indie pop, καθώς δίνουν νέες διαστάσεις στα μουσικά είδη στα οποία δραστηριοποιούνται, εμπλουτίζοντας τον ήχο τους με νέα όργανα.

Για όσους δεν τους γνωρίζουν, οι Beach Fossils αποτελούν μια indie rock/pop μπάντα που συγκροτήθηκε το 2009 στο Μπρούκλιν. Έπειτα από αρκετές αποχωρήσεις, αποτελείται από τρία άτομα: τον τραγουδιστή-το μόνο από τα ιδρυτικά μέλη που παρέμεινε- Dustin Payseur, και τους κιθαρίστες Jack Doyle Smith και Tommy Davidson.

Το κλασσικό-πλέον- ομώνυμο ντεμπούτο τους, που κυκλοφόρησε το 2010, τους σύστησε στους ακροατές ως ένα μινιμαλιστικό indie και surf rock σχήμα. Η εντύπωση αυτή καταρρίφθηκε το 2013, με τον επόμενο δίσκο, Clash the Truth, ο οποίος όντας πιο έντονος με πανκ επιρροές θυμίζει μουσική που θα παιζόταν σε κάποιο εναλλακτικού στιλ εφηβικό πάρτι. Το Somersault κυκλοφόρησε στις 2 Ιουνίου από τη Bayonet Records, τη δισκογραφική του ίδιου του Payseur, και έρχεται με τη σειρά του να κτίσει ακόμα μια νέα εικόνα για την μπάντα.

Στο δίσκο αυτό, σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου, οι Beach Fossils «διοχέτευσαν χρόνια πειραματισμού σε διεύρυνση και επανεφεύρεση». Οι trip hop, shoegaze και jazz αποχρώσεις προσδίδουν πολυχρωμία στο δίσκο, ωστόσο η συνοχή διατηρείται μέσω των θερμών φωνητικών και της ελαφριάς μελαγχολίας που χαρακτηρίζει σχεδόν όλα τα κομμάτια.

Η ατμοσφαιρική του διάθεση σου δίνει την αίσθηση ότι βγήκες για μεταμεσονύχτιες περιπλανήσεις στους δρόμους του Μπρούκλιν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε εμποδίζει να φαντάζεσαι κι ηλιοβασιλέματα σε αμμώδεις παραλίες, ή έστω ότι κάνεις σκέιτ τα μεσάνυχτα όπως τραγουδάνε στο νωχελικό Tangerine με τη Rachel Gosswell των Slowdive.

Σόλο στο φλάουτο που ακολουθείται από κιθαριστικά riffs που θυμίζουν Beatles στο Saint Ivy, jazz σαξόφωνο που συνοδεύει το μονόλογο του ράπερ Cities Aviv στο Rise και διάχυτο trip hop στο Social Jetlag αποτελούν μερικά κομμάτια του σύνθετου πάζλ αυτού του άλμπουμ, το οποίο αποδεικνύει ότι οι Beach Fossils κάθε άλλο μπορούν να χαρακτηριστούν παρά μια συνηθισμένη indie μπάντα.

 

Ο front man Dustin Payseur υποστηρίζει ότι στο Somersault βλέπει το τι θα μπορούσε να βελτιώσει στον εαυτό του, ενώ αναγνωρίζει τα λάθη και τις αποτυχίες του. «Είναι σημαντικό να κρίνεις τον εαυτό σου όπως θα έκρινες και κάποιον άλλο» δηλώνει. Ταυτόχρονα, μέσα από το Down the Line διηγείται την κατάθλιψη στην οποία τον οδήγησε η έλλειψη δημιουργικότητας. Υποθέτουμε ότι σε αυτήν οφείλεται κι η καθυστέρηση κυκλοφορίας του νέου αυτού δίσκου, καθώς κανένα από τα μέλη της μπάντας δεν δίνει κάποια εξήγηση για αυτό το δισκογραφικό «κενό» που ακολούθησε το δεύτερο άλμπουμ τους.

Γράφοντας αυτό το κομμάτι ο Payseur συνειδητοποίησε πως «αν απλώς αντιμετωπίζεις το πώς νιώθεις μπορείς να το εκμεταλλευτείς και να το βγάλεις από μέσα σου». Έτσι έκανε κι εκείνος μέσω της μουσικής.