Στο προηγούμενο άρθρο προσεγγίσαμε τα δύο επικρατέστερα μουσικά είδη της σημερινής ζώσας Παράδοσης στον ελλαδικό χώρο, τα όποια είναι τα εξής, η μετεξέλιξη του Λαϊκού Τραγουδιού (Νεοδημοτικό -Σκυλάδικο) και το λεγόμενο  Έντεχνο Τραγούδι. Αναλύσαμε τον όρο Έντεχνο  Τραγούδι, κάνοντας ένα πέρασμα από πολλά διαφορετικά ύφη, τα οποία περικλείουν τον όρο με χαρακτηρίστηκα παραδείγματα καλλιτεχνών. Η έντεχνη μουσική εκφράζει  την κουλτούρα, τον προβληματισμός είτε τον κοινωνικός, είτε τον ερωτικός. Μία λόγια εγγράμματη μουσική που χρησιμοποιεί λαϊκά στοιχεία, περίπλοκες ρευστές μελωδίες με περίπλοκα νοήματα- ακατανόητα, όπου  ανακαλύπτονται μέσα από την προσωπική οπτική ματιά.

Το σημερινό Λαϊκό Τραγούδι όπως αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο, συνδυάζει άλλοτε  το μεταπολεμικό λαϊκό τραγούδι, με την εισαγωγή  Arabesk  (πχ ο ρυθμός του Τσιφτετελιού ή το ανατολίτικο οργανολόγιο) στοιχείων και άλλοτε με την εισαγωγή Ποπ στοιχείων (τυποποιημένες απλές επαναλαμβανόμενες μελωδίες που μένουν εύκολα στον ακροατή). Εκφράζει την Μαζική Κουλτούρα, σε συνδυασμό με τα κέντρα διασκέδασης και το χρήμα, όπου στόχος είναι η διασκέδαση και η αποκοπή από το προβληματικό περιβάλλον  που βιώνει το κοινό στην καθημερινότητα του. Η μετεξέλιξη του Λαϊκού Τραγουδιού (Νεοδημοτικό-Σκυλάδικο) αφορά δύο μουσικά ύφη, την σημερινή εξέλιξη του Δημοτικού (Νεοδημοτίκου) και Λαϊκού (Σκυλάδικο) Τραγουδιού.   

Ξεκινώντας από την εξέλιξη του Δημοτικού Τραγουδιού (Νεοδημοτικό) παρατηρούμε ότι, από την δεκαετία του 60’, με την τεχνολογική εξέλιξη της ηχογράφησης δημιουργούνται νέοι όροι βιομηχανοποίησης τόσο της παραγωγής όσο και της διάδοσης των δίσκων και της μουσικής. Εμφανίζονται τα μηχανήματα ενίσχυσης του ήχου των ορχηστρών, αλλάζοντας την ακουστική συνθήκη. Επιπρόσθετα παρατηρείται η προσθήκη ρυθμικών μοτίβων και «γκρουβάρισμα»  που δεν υπήρχε πριν την δεκαετία του 60’ (π.χ Τσιφτέτελι, εισαγωγή κρουστών οργάνων όπως ντραμς και τουμπελέκι), η εισαγωγή νέων ηλεκτρικών οργάνων που αντικαθιστούν όργανα της «ακουστικής» ορχήστρας (για παράδειγμα η εισαγωγή του αρμόνιου και της ηλεκτρικής κιθάρας που εκτοπίζουν όργανα όπως το ακορντεόν, την κιθάρα και το λαούτο). Βλέπουμε επίσης την μεταβολή της θεματολογίας των στίχων, όπου από τον θάνατο, την ξενιτιά και τον εργατικό μόχθο, περνάμε στην εξύμνηση του έρωτα. Κεντρικό ρόλο στο οργανολόγιο αυτού του μουσικού ιδιώματος έχει το κλαρίνο.

 

Περνώντας στην εξέλιξη του Λαϊκού Τραγουδιού συμπεραίνουμε ότι υπάρχουν κοινά στοιχεία με την εξέλιξη του Δημοτικού Τραγουδιού. Συγκεκριμένα όπως αναφέρουμε σε παλαιότερο άρθρο με τίτλο «Το Φαινόμενο της Ελληνικής Δισκογραφίας», παρατηρείτε ότι εγκαθιστάτε η ηλεκτρική ενίσχυση των μουσικών οργάνων, εμφανίζονται  νέα ηλεκτρικά όργανα (κιθάρες και αρμόνια), κρουστά (ντραμς και κρουστά που υπάρχουν στις μπάντες του εξωτερικού όπως Μπόνγκους, τα οποία φανερώνουν το στοιχείο του εξωτισμού) ,  επίσης παρατηρούνται όργανα των κλασσικών ορχηστρών ή της Latin Jazz (φλάουτα, τρομπέτες, κοντραμπάσα). Παρατηρείτε επίσης ότι τα όργανα που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, εκτοπίζουν κάποια που προϋπήρχαν.  Άρα το φαινόμενο αυτό αποτελεί μια οργανολογική εξέλιξη, όπου θέτει το θέμα της αυθεντικότητας καθώς τα νέα όργανα εκτοπίζουν κάποια από αυτά που υπάρχουν στην ορχήστρα. Από τις ηχογραφήσεις παρατηρούμε ότι αρχίζουν να εμφανίζονται τσιφτετέλια, τα οποία προέρχονται από την μουσική των Ρωμά και ο στίχος τον κομματιών έχει δάνεια από τον σύγχρονο αστικό βίο για παράδειγμα περιγράφει την σχέση των δύο φύλων, δηλαδή αλλάζει το αξιακό σύστημα. Κυρίαρχος ήχος, ο ήχος του μπουζουκιού. Τα κέντρα διασκέδασης συνδέονται άμεσα με αυτό το ύφος.

 

Τα δύο μουσικά ιδιώματα  που προαναφέραμε είναι αποτέλεσμα του σύγχρονου αστικού βίου. Ο Μπάμπης Βώρος, είναι ένας νέος καλλιτέχνης, ο οποίος εντάσσεται στην μετεξέλιξη  Λαϊκού Τραγουδιού.

  

Ο Μπάμπης Βώρος είναι 22 ετών, σπουδάζει  στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής, στην Σχολή Καλλιτεχνικών Σπουδών, του ΤΕΙ Ηπείρου στην Άρτα και ταυτόχρονα κάνει επαγγελματικές εμφανίσεις σε διάφορα νυχτερινά κέντρα. Κατάγεται από την Κεφαλονιά και την Λευκάδα και μένει μόνιμα στην Αθήνα. Ασχολείται με την μουσική από 8 χρονών, παρόλο που δεν κατάγεται από μουσική οικογένεια, η αγάπη του για την μουσική ήταν έκδηλη. Στον ίδιο αρέσει το τραγούδι, καθώς και η μουσική σύνθεση και δημιουργία. Στις 24 Φεβρουαρίου έκανε την πρώτη του επαγγελματική δουλεία με το τραγούδι «ΠΑΙΡΝΩ ΤΟ ΡΙΣΚΟ» και  στις 27 Μαΐου κυκλοφόρησε το νέο του τραγούδι με τίτλο «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ» που είχε την τιμή και την χαρά να αναλάβει την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής, ο Γιώργος Μουστάκας. Είναι ο ερμηνευτής και συνθέτης του κομματιού, καθώς, στίχους έγραψε ο παιδικός του φίλος Κώστας Κριτζιλάκης, με τον οποίο βρίσκονται σε μια μόνιμη συνεργασία. Είναι ένας πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης με πολλές φιλοδοξίες και όρεξη για δουλεία.

 

*Οι όροι Νεοδημοτικό-Σκυλάδικο χρησιμοποιούνται για να πλαισιόσουν το θέμα , να γίνει κατανοητό το είδος στο οποίο αναφερόμαστε  και χωρίς να έχουν αξιολογικό  χαρακτήρα!!!

 

ΠΗΓΕΣ

  • Το Φαινόμενο της Ελληνικής Δισκογραφίας (Μέρος 1ο)
  • Το Φαινόμενο της Ελληνικής Δισκογραφίας (Μέρος 2ο)
  • Διαλέξεις των μαθημάτων Ζητήματα  Ελληνικής Λαϊκής Μουσίκης Ι, ΙΙ, ΙΙΙ του Γ. Κοκκώνη στο Τμήμα Λαϊκής και παραδοσιακής Μουσικής, ΤΕΙ Ηπείρου, Άρτας.
  • Διαλέξεις του μαθήματος Ελληνικής Δισκογραφίας του Χ. Σαρρή στο Τμήμα Λαϊκής και παραδοσιακής Μουσικής, ΤΕΙ Ηπείρου, Άρτας.
  • Διαλέξεις του μαθήματος Αισθητική της Λαϊκής Μουσικής της Μ. Ζουμπούλη στο Τμήμα Λαϊκής και παραδοσιακής Μουσικής, ΤΕΙ Ηπείρου, Άρτας.
  • Παπαδάκης, Γ., 2002, Μουσική και Μουσικοί της Θράκης, Υπουργείο Πολιτισμού, Επιχείρηση πολιτιστικής ανάπτυξης Δήμου Αλεξανδρούπολης, Αλεξανδρούπολη, σελ. 29-39.
  • Γιώργος Κοκκώνης,«Το «ταυτόν» και το «αλλότριον» της (νεο)δημοτικής μουσικής και ο ρόλος της δισκογραφίας», Ετερότητες και μουσική στα Βαλκάνια, (Τετράδιο 4), ΤΛΠΜ - ΚΕΜΟ, Άρτα 2008.
  • Συνέντευξη του Μ. Βώρου.
Published in Europe Section