The first ten bands that draw our interest.

Don't stare ... Share!!!

More Updates Coming Soon.Stay Close!

The Penthouse

NYC "Indie Rock" band from Back Bay, Boston fueling music that will make you dance. With smashing guitars and grooving rhythms, The Penthouse brings you a mix of modern and old school vibes with an array of superb musicianship.

A Second Life 

A Second Life is an independent Alternative Rock band based in New York who have been taking the local rock scene by storm with their big stage style of music. After releasing their debut EP titled Dream in 2015 and opening for several national touring acts, including Dishwalla, Saving Abel, Steven Adler, and Quiet Riot, the guys are focused on taking their music and band to the next level in 2016. They have been picking up the pace, playing shows at The Hard Rock NYC, The Cutting Room, Legendary Dobbs in Philadelphia, Harrisburg Music Conference, 89 North, Bitter End NYC, and Stephen Talkhouse in Amagansett. Dijon is currently working with several festival organizers for some big shows planned around the U.S. in 2016. The band has been recording with Richie Cannatta (Billy Joel's band) at Cove City Studios and will be releasing a new EP on June 1st..

The Midnight Echo

The Midnight Echo is an alternative band based out of Guelph, Canada.
After one year of writing and recording material, The Midnight Echo will be releasing their debut album entitled, Voyager in Spring 2017. This ten-track record features a full tone matched by no other in today’s music scene. This is achieved through a huge, reverb-oriented sound, mixed with atmospheric and anthemic qualities that seem to be lacking in alternative music these days. Although the music is filled with passion, it is also rich with intensity, angst, and emotion.

The Foxfires 

The Foxfire's sound was forged by the ethereal and sometimes dark nature of shoegaze bands such as My Bloody Valentine and Ride; the Indie Pop sound of bands such as The 1975 and Foals; and the experimental folk sounds of bands like Wilco and Death Cab for Cutie. The sound became known as "Seagaze" which was inspired by the band's collective love of the beach and the ocean. "Seagaze" is often described by the band as the sound you would want to feel while you're looking out at the ocean and is also inspired by Bruce Lee's speech about being like water- able to flow and open to change. September 3, 2016 saw the release of The Foxfires first full length album, Reawakening, a bold new step forward for the band in terms of songwriting, musicianship, production, and artistic individuality.

 

LegPuppy 

Electro Punk four piece from South London are one of the most exciting and unique live acts on the circuit. You will not forget a LegPuppy show in a hurry.

The band consist of
Darren Laurence - Songwriter, synths, drum machines, sampler, vocalist 
Claire Jones - Songwriter, vocalist, keyboards, acoustic guitar 
Phil Bellinger aka Pups - Guitar, keyboard 
Simon James aka Hugo Bamoboo - Clown, vocalist

Its very hard to categorize their music, as there are elements of Primal Scream, Underworld, Massive Attack & the Prodigy at work here.

One thing is for sure, this band are made for dance tents at large festivals.

 

Donnie Sundal

With the lively international release of their debut LP “A lil’ Boukou in Your Cup” and the ability to maintain a dynamic tour schedule, Boukou Groove provides audiences with a genre-bending collective, touching on elements of New Orleans style Funk, R&B, Soul and Blues.
Founded on the stage at Tipitinas in New Orleans in 2010, Boukou Groove is the brainchild of singer/producer Donnie Sundal and New Orleans guitar luminary Derwin “Big D” Perkins. Sundal, sharing stages and recording with the likes of Sam Bush and Junior Marvin of The Wailers, creates an infectious blend of energy and enthusiasm as he showcases his multi-octave ranging vocals while sustaining his brand of lavish Moog bass lines. Big D (Jon Cleary and the Absolute Monster Gentleman, Bonnie Raitt and Rockin’ Dopsie) provides his smooth and funky guitar licks largely based on improvisation and feel alone. Together, no matter what the venue, the band provides their distinguishing style and creates a kinetic environment that’s easily spread throughout the audience.

Brother Bicker Band

Close your eyes... picture where you were the first time that you heard that really, really great song... the first one that comes to mind - the song with the jangling guitars, pounding drums, thumping bass, moaning organ, three part harmonies, and the lyrics that spoke directly to you. The one that changed your life. The song, that every time you hear it, takes you back to a memory, a feeling, a love, a loss, an amazing moment time...

Open your eyes and fast forward five, ten, fifteen or maybe even thirty years (or more).... the Brother Bicker Band is trying to recapture that memory, that feeling, that love, that loss and that amazing moment in time with every song that they play, original or cover.

Explorers

Explorers are, in a way, everything the literal thinker would expect them to be; a synth pop band transporting you somewhere else; artisans of expansive, multi layered sounds existing somewhere in-between the sonic depth of M83 and melodic immediacy of the Naked and Famous. And yet, while the journey is undoubtedly to the stars, there’s a cherishing gaze back to earth too.

Taking their name from a mutual love of Joe Dante’s film, ‘Explorers’, the two piece - Jez Dennis (drums, synth) and Rob Bannister (synth, vocals) came together through a mutual love of nostalgia, 80’s cinema and a ‘DIY’ spirit built in a Chesterfield attic. The sparkling euphoria of the Explorers sound stylishly characterises those effecting instances of Dennis and Bannister’s youthful discovery; infinite in the moment and wistfully recalled with energetic nods to the future.

THE CONTAGIOUS

We are a band from Montgomery, Texas. Includes Mac Johnson- lead vocals and guitar, Cayden Diebold- bass and backing vocals and Jake Douglas- drums.

Alone Together

In early 2015, Alone Together formed after Calista and Chloe parted ways from their former band and began producing music inspired by their years of songwriting and performing. Their artistic styles grew as the girls were introduced to their energetic guitarist, Anthony, through a mutual friend. Alone Together became whole as Jacob officially joined the band as their drummer in mid 2016.

After a little over a year, the band has written over ten tracks, performed at popular So Cal venues, (such as Whiskey a Go-Go, Coach House and Troubadour), and released their debut EP in April 2017. Their buzz in the SoCal area caught the attention of Power 106's Yesi Ortiz, who has been a large part in developing their sound and image.

 

Nialand Live in New York with Leesta Vall Sound Recordings

On January 31st, Chicago's Nialand comes to Office Sessions for what promises to be a very special session.

We'll cut a 7" lathe cut vinyl record containing a super-exclusive live performance of a song (chosen by Nialand at the session) specifically for each person that orders between now and the session date. Every record is cut live in realtime, so every record is 100% one-of-a-kind.

To make it more special, Nialand will even give you a shoutout before she goes into your song!

And, we'll be live streaming the session HERE on 1/31 at 2:30pm (ET), so tune in and watch Nialand cut your record!

Quantities are very limited, so don't sleep on this one.

Our limited edition lathe cut record releases are made on a modified antique record cutting lathe from the 1950's. Each record is handmade, one at a time, in real time, by a real person. Visit www.nialand.com to register. Hurry, registration closes on 1/30/18 at 11:59pm EST

www.nialand.com

https://leestavall.com/products/nialand

 

 

Published in Band News USA Section

« Εγώ προσωπικά έδινα το 2015 πανελλήνιες και μια ζωή πάλευα μέσα μου για το θέλω να γίνω. Μικρή έλεγα γιατρός. Μετά μου άρεσε η ψυχολογία. Στο λύκειο καταστάλαξα στην Βιολογία. Παθιάστηκα και με το μάθημα της βιολογίας και με την ιδέα του να περάσω Βιολογία. Βγαίνουν τα αποτελέσματα… Ήξερα ότι βιολογία δεν περνάω με τίποτα. Έκανα μηχανογραφικό με 25 σχολές. Με τα μόρια που είχα περνούσα οριακά σε κάποιο Φυσικό και σίγουρα Φυσικοθεραπεία ή Θεσσαλονίκη ή Πάτρα. Πριν οριστικοποιήσω το μηχανογραφικό, τρώω μια φλασιά θες να το πεις ; Αναλαμπή ; Και αλλάζω την σειρά της Φυσικοθεραπείας με την Εργοθεραπεία. Χωρίς να ξέρω γιατί. Έτσι. Βγαίνουν οι βάσεις. Εργοθεραπεία. Κλάματα, χαμός, τηλέφωνα στους καθηγητές των φροντιστηρίων για το πότε ξεκινάμε μαθήματα για να ξαναδώσω πανελλήνιες. Ο πατέρας μου « Κυνήγα αυτό που θες. Βιολογία ήθελες. Ξαναδώσε και θα περάσεις. Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία». Η μητέρα μου και ο κύριος Σ. Π. ο φυσικός μου « Πήγαινε να δεις την σχολή ένα εξάμηνο και μετά αποφασίζεις». Τελικά πήγα και ήταν η πιο σωστή επιλογή που έκανα στην ζωή μου. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις αυτό που θέλω να πω. Πολλές φορές νομίζουμε ότι θα «συμβιβαστούμε» με αυτό στο οποίο θα μας «πετάξει» το σύστημα των πανελληνίων και δεν βλέπουμε τις ευκαιρίες. Είμαι τόσο ευτυχισμένη που είμαι σε αυτήν τη σχολή. Δεν ξέρω αν θα ήμουν το ίδιο ευτυχισμένη σε οποιαδήποτε άλλη. Δεν μπορούμε να ξέρουμε κάποια πράγματα. Ξέρω όμως πως τώρα και να με πλήρωναν για να σπουδάσω Βιολογία δεν θα το έκανα. Θα το έκανα μόνο αν τελείωνα τις σπουδές μου και ήθελα να τις συνδυάσω με την γενετική.»

Με αφορμή την παραπάνω προσωπική ιστορία μιας αναγνώστριας, σκέφτηκα να σας γράψω για το πώς διάφορα «επιχειρήματα», επειδή δεν μας βάζουν σε διαδικασίες σκέψης, βρίσκουν γενική αποδοχή. Τα αόριστα αυτά επιχειρήματα  μπορούν να επηρεάσουν την ζωή καθενός από εμάς. Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα, που νιώθουμε ότι οφείλουμε να συμβιβαστούμε με αυτά , προσπερνώντας τυχόν ευκαιρίες που μπορεί να εμφανιστούν, μόνο και μόνο επειδή δεν συνάδουν με αυτά τα «επιχειρήματα». Τα οποία στο κάτω-κάτω, δεν δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι με βάση τα θέλω μας, αλλά που απλά μας τα πάσαραν, γιατί είναι βολικά.

  

 Πόσες φορές μας έχουν πει ή έχουμε πει οι ίδιοι στους εαυτούς μας, όταν βρισκόμαστε στο σημείο μιας κρίσιμης απόφασης, φιλοσοφημένα κλισέ του τύπου «Κυνήγα το όνειρο σου» , « Εσύ ορίζεις την μοίρα σου», κλπ. ; Με το αποτέλεσμα που προκύπτει, φαινομενικά να ανταποκρίνεται στα θέλω μας, αλλά τελικά να μην είναι αρκετό; Για να μην συζητήσουμε για τα χαμένες ευκαιρίες που παρουσιάζονται, τι οποίες δεν είμαστε σε θέση να δούμε, γιατί πολύ απλά είμαστε προσηλωμένοι σε κάτι άλλο, που μας έχουν πείσει ότι μας ταιριάζει. Τέτοιες εκφράσεις , οι οποίες στο κάτω- κάτω απλά λόγια είναι, στα οποία εμείς οι ίδιοι έχουμε δώσει τόση αξία, αφήνουμε να μας επηρεάζουν τόσο πολύ. Για τον καθένα από εμάς είναι εύκολο να προβάλλει το όνειρο του ως επιχείρημα για μια επιλογή, το δύσκολο είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ του λόγου, που αυτό το όνειρο του αξίζει τόση προσπάθεια.

Τα επιχειρήματα αυτά δεν κρύβονται πίσω από γενικές κλισέ εκφράσεις που ανταποκρίνονται στους περισσότερους μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο αόριστες, που  ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί. Κρύβονται σε αυτά τα σημεία της ψυχοσύνθεσης του καθενός από εμάς, τα οποία έχουμε προσπεράσει, γιατί πιστεύουμε πως οι αόριστες εκφράσεις, καλύπτουν και εμάς.  Αν δεν γνωρίζουμε ουσιαστικά εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, πως περιμένουμε να τον ξέρουν οι άλλοι ; Πόσο μάλλον πως αυτά που θα μας συμβουλέψουν όντως θα μας βοηθήσουν ; Αποκτώντας κανείς αυτογνωσία, θα είναι σε θέση να κρίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα τι ανταποκρίνεται σε αυτόν και τι όχι, να ψάχνεται και να μην αρκείται σε αβάσιμα επιχειρήματα. Σίγουρα παίζει κάποιο ρόλο ο χρόνος που θα περάσει μέχρι να γίνει αυτή η αλλαγή, αλλά σημασία έχει να γίνει . Το κατά πόσο κάτι συμβαίνει αργά ή όχι, το ορίζουμε εμείς από τις παραμέτρους που έχουμε θέσει στα τοιχώματα του μυαλού μας.

Αν συνειδητοποιείς πως η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι τώρα δεν σε καλύπτει, μην μελαγχολείς, δεν ήρθε κανένα τέλος, που θέλουν να σου πασάρουν ως  οριστικό. Σκέψου πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν έχουν αντιληφθεί πως αυτό που κάνουν δεν τους καλύπτει, ζώντας μια ανιαρή ζωή ρίχνοντας ευθύνες σε άλλους, μόνο και μόνο επειδή δεν ξέφυγαν από τις προσωπικές τους παρωπίδες. Οι παρωπίδες αυτές, είναι το ίδιο πράγμα με τα φιλοσοφημένα κλισέ, δεν σε βοηθάνε να εξελιχθείς σαν άνθρωπος, απλά σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι είναι χρήσιμες. Νομίζεις ότι σε βοηθούν να προχωρήσεις ευθεία, χωρίς εξοστρακισμούς και λάθη, προσπερνώντας όμως μονοπάτια που θα μπορούσαν να σε πάνε σε καλύτερα, καινούργια μέρη. Αντί να σκέφτεσαι λοιπόν αν η επιλογές που κάνεις είναι σωστές ή όχι, προσπάθησε να βγάλεις από το μυαλό σου τα φιλοσοφημένα κλισέ. Ύστερα αποδέξου την κατάσταση που βιώνεις, μόνο έτσι θα μπορέσεις να την καταλάβεις ουσιαστικά, και δες τι μπορείς να βελτιώσεις. Το να μένεις άβουλος, αποδεχόμενος ότι σου πασάρουν επειδή βολεύει, είναι το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις, όχι γενικά και αόριστα, σε σένα τον ίδιο.

 

Published in Europe Section

“Remember, remember υπάρχει και September”, μια φράση που ενώνει όλους τους Έλληνες φοιτητές. Ο μήνας Σεπτέμβρης έχει καθιερωθεί ως ο μήνας που συμμαζεύουμε τα χρωστούμενα μαθήματα, που αφιερώνουμε όλο μας τον χρόνο στο διάβασμα, και που ο φρέντο εσπρέσο ρέει αβέρτα στο αίμα μας. Το τέλος του μήνα συνδυάζεται με τους πανηγυρισμούς μας για τα περασμένα μαθήματα και στην οργανωμένη προετοιμασία μας για το νέο ακαδημαϊκό εξάμηνο. Είμαι σίγουρη πως διαβάζεις αυτό το άρθρο και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι όντως αυτό γίνεται, αλλά ξέρουμε πολύ καλά και οι δύο πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Σε περίπτωση που επιμένεις, αν όντως συνέβαινε δεν θα ήσουν σε αυτή εδώ τη σελίδα να διαβάζεις εμένα, ενώ έχεις άλλα τρία τουλάχιστον tabs ανοιχτά. Εντάξει τώρα;

Συνεχίζουμε…

Επιστρέφεις στο σπίτι σου, το οποίο ήταν κλειστό για δύο μήνες περίπου και χρειάζεται άμεσα καθάρισμα. Από την άλλη μόλις πέρασες δύο μήνες με όλη σου την οικογένεια και απλά θέλεις να χαλαρώσεις, για να μην ξεχάσουμε ότι πλησιάζει και το μάθημα του οποίου το διάβασμα πάντα ανέβαλες, γιατί ήθελες να ζήσεις το καλοκαίρι του 2k17. Αρχίζεις να πνίγεσαι με τις ξαφνικές ευθύνες που προκύπτουν και σκέφτεσαι πως ίσως δεν έκανες και τόσο καλά που επέστρεψες.  Μάλιστα, εκείνη τη στιγμή αρχίζουν να σου λείπουν οι δικοί σου, μέχρι να σου πουν ότι σκέφτονται να έρθουν να σε δουν γιατί τους λείπεις, εκεί συνέρχεσαι και τους λες μονομιάς όχι.

  

Πάντα η  πόλη στην οποία σπουδάζεις τον Σεπτέμβρη για έναν περίεργο λόγο, σου φαίνεται πιο όμορφη από ποτέ. Ο καιρός ιδανικός για βόλτες, οι πρωτοετείς ακόμα δεν έχουν έρθει, οι περισσότεροι απ’ όσους δίνουν, δίνουν και ξαναφεύγουν. Η πόλη είναι σε ιδανικό βαθμό «άδεια», αρκετό για να είσαι άνετος και να μην ψάχνεις πολύ ώρα για τραπέζι όταν βγεις. Σε συνδυασμό με το ότι έχεις να δεις την παρέα σου τόσο καιρό, δεν θέλει και πολύ κανείς να παρατήσει το διάβασμα και τις ευθύνες και να βγει έξω. Το πώς περνάει ο μήνας το ξέρεις ήδη. Σε παρηγορεί το γεγονός ότι το επόμενο μάθημα το δίνεις σε μια εβδομάδα από σήμερα, και τσουγκρίζεις κάθε βράδυ τα κρασοπότηρα κάνοντας προπόσεις στις ακαδημαϊκές σου επιτυχίες που θα έρθουν. Σε περίπτωση που γράφεις σε αρκετά κοντινές ημερομηνίες, η χαλαρή βόλτα για να ηρεμήσεις από το πολύ διάβασμα, καταλήγει σε ένα σημείο της πόλης με θέα να συζητάτε με την παρέα ώρες και ώρες.  Τις μέρες δε που λες μισόλογα στους φίλους σου ότι δεν πρόκειται να βγεις λόγω διαβάσματος, εν τέλει καταλήγεις από την χαλαρή μπυρίτσα που είχατε υπολογίσει, να πηγαίνεις στο opening του στεκιού σας, μέχρι τα ξημερώματα.

Ξημερώματα όμως δίνεις δικαιώματα που λέει και ο Κώστας, με αποτέλεσμα το διάβασμα, το καθάρισμα και οι μέρες περνάνε, και ξέρεις ότι έδωσες το δικαίωμα στους δικούς σου να σε κράξουνε όταν βγουν τα αποτελέσματα της εξεταστικής. Τις περισσότερες φορές θα βγεις από το αμφιθέατρο και θα μετανιώσεις που δεν διάβασες όσο θα έπρεπε. Από την άλλη θα βλέπεις ότι οι φωτογραφίες στο Instagram έπιασαν περισσότερα like από κάθε φορά και εσύ καταλήγεις να βιώνεις μια εσωτερική πάλη καλοπέρασης και ευθύνης. «Άξιζε να βγω χθες ; Ε εντάξει, αν δεν έβγαινα δεν θα στολιζόμουν για να με βγάλει ο/η Πάνος/Κικίτσα μια αυθόρμητη φωτογραφία, που εννοείται πως δεν του ζήτησα, ώστε να μου πατήσει like ο/η Χρήστος/Μαριγούλα και να σιγουρευτώ ότι τον/την καίω ακόμα.»

Γράφοντας αυτό το άρθρο συνειδητοποιώ ότι ίσως ο πιο ακατάλληλος μήνας για διάβασμα δεν είναι ο Ιούνιος που όλοι λέγαμε, αλλά ο Σεπτέμβρης. Για τον πολύ απλό λόγο ότι αποτελεί μια πιο βελτιωμένη version του Ιουλίου- Αυγούστου λόγω συνθηκών και καιρού. Τον Ιούνιο προγραμματίζεις τις καλοκαιρινές σου διακοπές και παίρνεις δυνάμεις. Τον Σεπτέμβρη όμως αναπολείς τις ευχάριστες στιγμές που έζησες και μελαγχολείς. Οι μέρες του καθημερινού «πήγαινε- έλα» στην σχολή πλησιάζουν και προσπαθείς να παρατείνεις την αίσθηση της ξεγνοιασιάς του καλοκαιριού.

Τελικά… δύσκολος μήνας ο Σεπτέμβρης.

Σας χαιρετώ, πάω να διαβάσω! xoxo

Published in Europe Section

Who likes the purple color?

Guess what!! We love it!

Mini Competition for Best Picture of the Night at Jazzbones2803 6th Ave.

In order to create the album of the evening, we would like the attendees to take part.

So what do you have to do?

Equip with your best mood, wear a glowing smile, charge your cell phone or camera, and shoot as many pictures as you can during the show.

Send the one you like best at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. with your name under or post it at our facebook page ( The Old School Project ) during the show tagging @theoldschoolproject and @Limberlost Music ….

A vote will follow for the best photo and the winner will get a unique handmade backpack by Handy Ingenious Tools series worth 70,00 euros.

NOTE*

You do not have to be a professional photographer or take the best shot of the galaxy. We applaud the effort and willingness to participate.

All photos will be publishes at the review of the night on www.theoldschoolproject.com

This is how The Old School Project do things..Stay Close … More To Come

Friday January 19

Limberlost Music
Dedset
See By Sound

Doors at 7, Music at 8
$6adv/$10dos/21+

Jazzbones
2803 6th Ave
Tacoma WA 98406

Get your tickets here

Published in Band News USA Section

Ο Nolan μας απέδειξε για ακόμα μία φορά γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες και σεναριογράφους που έχουμε δει ποτέ! Ο σκηνοθέτης των Memento, Dark Knight trilogy, Prestige, Inception και Interstellar επέστρεψε φέτος με μία ταινία τελείως διαφορετική από τις υπόλοιπες, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο επιτυχημένο. 

Ο Nolan ενώ έμεινε πιστός στα πισωγυρίσματα του χρόνου μέσα στην ταινία, ξέφυγε τελείως από τα δύσκολα και υπερφυσικά σενάρια των προηγούμενων δημιουργημάτων του. Χωρίς αυτό να σημαίνει, βέβαια, ότι το Dunkirk πρόκειται για μία απλή ταινία αφού κατάφερε να την χειριστεί άψογα και να σου περάσει το αντιπολεμικό μήνυμα το οποίο και ήθελε να διαδώσει.

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Βρετανοί με τους συμμάχους τους, ένα σύνολο 400.000 ατόμων, εγκλωβίστηκαν στην Δουνκέρκη παγιδευμένοι από του Γερμανούς. Στην ταινία φαίνονται οι απέλπιδες προσπάθειες των στρατιωτών να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, κάτι που καθιστούν πολύ δύσκολο οι Γερμανοί αφού τους έχουν περικυκλωμένους. Έτσι η Βρετανική Κυβέρνηση στρατολογεί όλους τους ναυτικούς της χώρας που έχουν δικά τους ιστιοπλοϊκά και βάρκες για να πάνε να τους σώσουν.

 

Αυτό που προσπάθησε να πετύχει ο Nolan και το κατάφερε με άψογο τρόπο, ήταν ότι δεν προσπάθησε να εστιάσει σε ένα μόνο σημείο της μάχης αλλά επιχείρησε να μας δείξει την άσχημη πλευρά του πολέμου σε όλα του τα μέτωπα. Τοποθέτησε άλλους ήρωες στην στεριά, άλλους στην θάλασσα και άλλους στον αέρα. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών, ήταν ότι κανείς δεν αποτελούσε τον χαρακτήρα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις ταινίες, αυτόν δηλαδή που ξέρει να χειρίζεται άψογα όλα τα όπλα και δεν φοβάται να ηγηθεί. Ο Nolan γνώριζε πως αν τοποθετούσε ένα τέτοιο χαρακτηριστικό στην ταινία του, τότε αυτή θα έχανε όλο της το νόημα. Στην πραγματικότητα ήθελε να μας περάσει την ανθρώπινη πλευρά των χαρακτήρων, οι οποίοι σε μία τέτοια δύσκολη περίσταση, όπως είναι ο πόλεμος, δεν θα προσπαθούσαν να αναδειχθούν αλλά αντίθετα θα έκαναν ό,τι περνούσε από τα χέρια τους για να σωθούν.

Η ταινία έχει ελάχιστο διάλογο αλλά παρόλα αυτά οι χαρακτήρες καταφέρνουν να σου μιλήσουν μέσα από την σιωπή και τα αγωνιώδη βλέμματά τους κάνοντάς σε να πιστεύεις πως είσαι κι εσύ παρών εκείνη την στιγμή. Ο ίδιος ο Nolan είχε δηλώσει πριν καιρό ότι το Dunkirk δεν θα είναι μία συνηθισμένη πολεμική ταινία αλλά ένα έργο επιβίωσης και μέσα από τις οδηγίες που έδωσε στους ηθοποιούς του αλλά και από τα πλάνα που επέλεξε κατάφερε να με κάνει να ζήσω την ταινία σαν να έπαιζα κι εγώ σε αυτήν. Καθ' όλη την διάρκεια της έπιανα τον εαυτό μου να δαγκώνω τα χείλη για το τι μπορεί να συμβεί στην επόμενη σκηνή, ενώ θυμάμαι χαρακτηριστικά πως όταν τελείωσε και άναψαν τα φώτα της αίθουσας, εγώ είχα ξεχάσει πως ζω στο 2017 και ήμουν στην φάση ότι θα βγω από την αίθουσα και θα πολεμήσω τους Γερμανούς.

 

Από την αρχή που ανακοινώθηκε η ταινία πολλοί βιάστηκαν να το συγκρίνουν και να το παρομοιάσουν με την Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν. Στην πραγματικότητα, όμως, μία τέτοια σύγκριση δεν μπορεί να είναι εφικτή καθώς ενώ οι δύο ταινίες αναφέρονται σε παρόμοιες καταστάσεις, στην πραγματικότητα έχουν θεμελιώδεις διαφορές. O Spielberg στην ταινία του, ενώ ήθελε κι αυτός να καταδείξει την άσχημη πλευρά του πολέμου, έβαλε ισάξια την δράση με το δράμα. Θεώρησε, δηλαδή, ότι θα ήταν καλό από την στιγμή που πρόκειται για πολεμική ταινία να δείξει τον πόλεμο μέσα από την δράση της ταινίας. Δεν λέω, ασφαλώς, ότι κάτι τέτοιο ήταν λάθος, εξάλλου ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τον Spielberg, απλά επισημαίνω τις διαφορές μεταξύ των δύο ταινιών. Ο Nolan, αντίθετα, έβαλε ελάχιστη δράση μέσα στην ταινία του. Στην πραγματικότητα εκτός από τις εναέριες μονομαχίες, οι Γερμανοί δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου στην ταινία παρά μόνο σε μία από τις τελευταίες σκηνές. To Dunkirk δεν εστιάζει σε σκοτωμούς, δεν έχει αίμα. Κι όμως καταφέρνει παρόλα αυτά να σου δείξει πόσο άσχημο θέαμα μπορεί να είναι ο πόλεμος.

 

Σε μία εποχή που ακούγονται διαρκώς διάφορα από Ανατολή και Δύση περί πολέμου, το Dunkirk ίσως και να είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε όλοι ότι ο πόλεμος δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε αυτήν τη στιγμή. Όπως και να 'χει πρόκειται για μία πραγματικά εντυπωσιακή ταινία και αποτελεί σίγουρα ένα από τα must της φετινής χρονιάς, αλλά και ένα από τα φαβορί για να πρωταγωνιστήσει στα φετινά όσκαρ.

Published in Europe Section

Το The Old School Project εκτός από τη ραδιοφωνική και δημοσιογραφική του δραστηριότητα προσφέρει στο κοινό του τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε μαθήματα αυτοάμυνας μόνο με 20,00e το μήνα.

Το τμήμα Street Defence δημιουργήθηκε από το The Old School Project και οι προπονήσεις γίνονται κάθε Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή στις 17:00-18:15 στο χώρο τoυ αθλητικού συλλόγου Fight Academy Athletic Club.

Προμηθευτείτε την κάρτα μέλους από το χώρο του The Old School Project, Γραβιάς 37 και ξεκινήστε τις προπονήσεις σας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το τμήμα του The Old School Project επικοινωνήστε μαζί μας στο This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. ή μέσω Facebook.

Το Fight Academy Athletic Club είναι μια ακαδημία, που απευθύνεται σε άντρες και γυναίκες, στην οποία καλλιεργούνται η ψυχική υγεία, ο σεβασμός, η πειθαρχεία και ενισχύονται ο αυτοέλεγχος και η αυτοπεποίθηση μέσω της φιλοσοφίας των πολεμικών τεχνών. Το Fight Academy Athletic Club λειτουργεί σε έναν πλήρως ανακαινισμένο και εξοπλισμένο χώρο. Τα τμήματα απευθύνονται σε όλους ανεξαρτήτου εμπειρίας.

Στο χώρο διδάσκονται:

  • MMA: Άθλημα που περιλαμβάνει χτυπήματα διάφορων πολεμικών τεχνών αλλά και λαβές πάλης.

  • Kick Boxing: Είναι μαχητικό άθλημα που συνδυάζει την πυγμαχία και τα λακτίσματα. Στο Muay Thai επιτρέπεται η χρήση των αγκώνων και των γονάτων.

  • Brazilian Jiu-Jitsu: Συνδυασμός Judo με τεχνικές εδάφους.

  • Wing Tsun: Το Γουίν Τσουν δίνει έμφαση στην ταυτόχρονη άμυνα και επίθεση από απλές, σύντομες και άμεσες κινήσεις.

  • Krav Maga: Απενεργοποίηση άοπλων και ένοπλων απειλών και κινδύνων με τη χρήση άοπλων ή ένοπλων τεχνικών μάχης.

  • Street Defence: Τεχνικές και ασκήσεις που βοηθούν στην αντιμετώπιση καθημερινών καταστάσεων και κινδύνων.

 

Επισκεφθείτε το Fight Academy Athletic Club και μάθετε περισσότερα για την πολεμική τέχνη που σας ενδιαφέρει.

Κρίτωνος 13, Ιπποκράτειο, Θεσσαλονίκη.

Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 6977 41 6186

Λίγα λόγια για τις πολεμικές τέχνες που μπορείτε να ακολουθήσετε:

MMA

Οι μεικτές πολεμικές τέχνες είναι ένα μαχητικό άθλημα πλήρους επαφής (full contact) που επιτρέπει τη χρήση τόσο των χτυπημάτων όσο και των λαβών, είτε από όρθια θέση είτε από το έδαφος. Είναι μια τέχνη που αποτελείται κυρίως από την πυγμαχία, την πάλη, το Μάι Τάι, βραζιλιάνικο Ζίου Ζίτσου, το kick boxing, το ταεκβοντό, το καράτε, το τζούντο και άλλα. Οι ρίζες του ΜΜΑ μπορούν να εντοπιστούν στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες  και ειδικότερα στο αγώνισμα του Παγκράτιου όπως όμως και σε διάφορα ανάμεικτα αγωνιστικά στυλ που έλαβαν χώρα σε όλη την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Νοτιοανατολική Ασία στις αρχές του 20ου αιώνα.

Kick Boxing

Το Κικ μπόξινγκ είναι μαχητικό άθλημα που συνδυάζει πυγμαχία και λακτίσματα. Έλκει την καταγωγή του φυσικά από την ταϋλανδέζικη πυγμαχία. Επίσης υπάρχουν παρόμοια αθλήματα που σχετίζονται με το kickboxing και ποικίλουν ανάλογα με την χώρα προέλευσης τους.

Το πιο γνωστό απ'αυτά είναι το Μουάι Τάι, ή Τάι μπόξινγκ στα αγγλικά, που είναι και το εθνικό άθλημα της Ταϊλάνδης και αποτελείται απ' το παραδοσιακό Μουάι(Boran),και το το αγωνιστικό Μουάι(Thai). 

Krav Maga

Επικεντρώνεται αποκλειστικά στην απενεργοποίηση άοπλων και ένοπλων απειλών και κινδύνων με τη χρήση άοπλων ή ένοπλων τεχνικών μάχης.

Σκοπός του είναι η ατομική προστασία αλλά και η προστασία τρίτων. Διδάσκει τρόπους αντιμετώπισης για πολλά διαφορετικά είδη απειλών και καταστάσεων βίας, καθώς και τακτικές ενάντια σε επιθέσεις από έναν ή πολλούς άοπλους ή ένοπλους επιτιθέμενους.

Brazillian Jiu Jitsu

To Βραζιλιάνικο Ζίου Ζίτσου (Brazilian Jiu-Jitsu) είναι μια πολεμική τέχνη οπού έλκει την καταγωγή του από την Βραζιλία. Οι ιδρυτές ήταν οι αδελφοί Γκρείσι (Gracie) οι οποίοι έμαθαν το Judo από τον Τζιγκόρο Κάνο και αποφάσισαν να συνδυάσουν το Judo με μια νέα πολεμική τέχνη, το Brazilian Jiu-Jitsu.

Wing Tsun

Το Γουίν-Τσουν  είναι μία κινέζικη πολεμική τέχνη η οποία έχει τις ρίζες της στη Νότια Κίνα. Eίναι μία από τις πιο δημοφιλείς πολεμικές τέχνες και αυτή που διδάχτηκε ο διάσημος Μπρους Λι από τον Γιπ Μαν σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών. Το σύστημα Γουίν Τσουν Κουνγκ Φου δίνει έμφαση στην ταυτόχρονη άμυνα και επίθεση. Αποτελείται από απλές, σύντομες, άμεσες κινήσεις (ευθείες γροθιές και χαμηλά λακτίσματα), οι οποίες αποσκοπούν στην εξάλειψη της σπατάλης ενέργειας. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνονται γρηγορότερα οι αντεπιθέσεις.

 Πόσους ανθρώπους θεωρούμε δεδομένους στην ζωή μας ; Αρκετούς. Ποιοι είναι συνήθως αυτοί ; Τα μέλη της οικογενείας μας. Ποια είναι τα μέλη που συνήθως «φεύγουν» νωρίτερα; Οι παππούδες μας.  Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία από μόνοι τους, την οποία ο καθένας την κατατάσσει όπου θεωρεί ότι ταιριάζει ανάλογα την περίπτωση. Υπάρχουν οι τέρμα καλοσυνάτοι παππούδες που δεν χορταίνεις να τους βλέπεις, ή οι τέρμα παράξενοι που δεν βλέπεις την ώρα και την στιγμή να τους αποφύγεις.

 Οι παππούδες επίσης θα είναι είτε παρόντες στην ζωή σου, είτε απόντες ή θα είναι παρόντες ανά διαστήματα. Σίγουρα το να είναι παρόντες είναι το ιδανικό, ειδικά αν είναι και «καλοσυνάτοι». Το χειρότερο πιστεύω δεν είναι να είναι απόντες εντελώς από την ζωή σου, αλλά παρόντες ανά διαστήματα. Γιατί ; Γιατί έτσι δεν προλαβαίνεις να τους χορτάσεις και όταν ξαφνικά «φεύγουν», μένεις με ένα κενό το οποίο θα συνειδητοποιήσεις μετά από καιρό. Εγώ για παράδειγμα αντιλήφθηκα το κενό αυτό, μια μέρα που τελείωνα την πρακτική μου σε ένα νηπιαγωγείο, είδα έναν παππού με την εγγονή του, και ζήλεψα. Προφανώς δεν ζήλεψα την εγγονή σαν εγγονή, αλλά το γεγονός ότι εγώ δεν είχα ευκαιρία να ζήσω ανάλογες στιγμές σαν κι αυτή. Η μελαγχολική αυτή σκέψη με ακολουθούσε στο υπόλοιπο της μέρας, ώσπου συνειδητοποίησα ότι ζήλεψα, γιατί εγώ δεν χόρτασα τους παππούδες μου ως παιδί.

 Οι παππούδες που δεν χορτάσαμε λοιπόν, είναι άνθρωποι που ενώ από θέμα χρόνου δεν ήταν ιδιαίτερα παρόντες στην ζωή μας, άφησαν το στίγμα τους. Άνθρωποι των οποίων δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την αγκαλιά τους, η οποία μας προστάτευε από το μάλωμα της μαμάς. Το «σπιτάκι» που όταν παίζαμε κυνηγητό και δεν ξέραμε που αλλού να προστατευτούμε κουρνιάζαμε εκεί. Ορισμένοι από εμάς ενδεχομένως να τους έχουμε συνδυάσει με την μυρωδιά κάποιας συνήθειας τους, όπως το τσιγάρο, ή με ένα χαρακτηριστικό καλούδι που μας έφερναν.

 Ποιος δεν θυμάται τις προετοιμασίες που έκανε πριν τους δει ; Όταν λέω «προετοιμασίες», εννοώ να λες το ποίημα ή το αγαπημένο τραγούδι σου πολλές φορές, για να τους το πεις «νερό». Οι ζωγραφιές που ετοίμαζες να τους χαρίσεις, στις οποίες αφιέρωνες όλο σου το μεράκι. Τα τετράδια που είχες έτοιμα για να τους δείξεις τα αυτοκόλλητα που σου κόλλησε η δασκάλα, τα «Μπράβο», τα «Α+» και τα «Άριστα» που είχες μαζέψει μέχρι στιγμής. Που όπου πήγαιναν τους ακολουθούσες, δεν τους χαλούσες ποτέ χατίρι και φρόντιζες να είσαι πάντα το καλύτερο παιδί. Το τελευταίο ίσως να ενοχλούσε την μαμά σου και λίγο μιας και συνήθως ήσουν κατεργάρης , αλλά οι παππούδες αυτοί πάντα της έλεγαν ότι υπερβάλλει. Έτσι έβαζαν έξτρα πόντους αγάπης στην καρδιά σου.

 Αυτοί από την άλλη, παρά την κούραση τους, φρόντιζαν να μην σου δείξουν τίποτα. Ήταν πάντα πρόθυμοι να ακούσουν όλες σου τις ιστορίες, να δουν ότι είχες να τους δείξεις και το κυριότερο να σε επαινέσουν για τα κατορθώματα σου. Βέβαια ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι περιμέναμε την στιγμή που θα μας έλεγαν πόσο πολύ ψηλώσαμε, σε σύγκριση με την τελευταία φορά που μας είδαν. Θα έλεγε κανείς ότι πίστευαν σε σένα περισσότερο και από τους ίδιους σου τους γονείς, μας έκαναν να νιώθουμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τα πάντα. Σίγουρα προσπαθούσαν από πλευράς  τους να αξιοποιήσουν στο έπακρο τον χρόνο που είχαν μαζί μας, εξάλλου ούτε αυτοί μας χόρταιναν.

 Οι όμορφες αυτές μέρες τελείωναν πάντα με αποχαιρετισμούς και κλάματα. Πλέον δεν είχες το «σπιτάκι», σου τελείωναν τα καλούδια και απλά περίμενες μέχρι πότε θα τους ξαναδείς. Ειδικά μετά τα μαλώματα των γονιών σου, σκεφτόσουν σχεδόν πάντα πως αν ήταν εκεί η γιαγιά και ο παππούς, όλα θα ήταν καλύτερα. Πέρναγε ο καιρός συνήθιζες την απουσία τους, μέχρι που γινόταν κάτι που σου την υπενθύμιζε και συνειδητοποιούσες πόσο σου λείπουν, αλλά λόγω της παιδικής σου ανεμελιάς δεν έδινες και τόση σημασία.

 Σιγά- σιγά πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε και εμείς, χαθήκαμε μέσα σε αυτό που λέμε καθημερινότητα. Οι προσωπικοί μας ήρωες έγιναν οι παππούδες που μένουν μακριά, και εμείς τρέχουμε να προλάβουμε τα πάντα. Πλέον αποτελούν τους επισκέπτες που δεν προλαβαίνεις να βλέπεις, γιατί όταν έρχονται πρέπει να διαβάσεις ή να βγεις με την παρέα σου. Ίσως και από καλοσυνάτοι να έχουν παραξενέψει λίγο, και μπορεί τελικά να τους αποφεύγεις σκοπίμως. Έχουν μεγαλώσει και αυτοί βλέπεις, δεν μπορούν να κρύβουν την κούραση τους. Από εκεί που λέγατε για τους μεγάλους, σχεδόν άπιαστους στόχους σου, τώρα προσπαθούν να σε πείσουν ότι ο μεγαλύτερος στόχος στην ζωή ενός ανθρώπου, είναι να καλοπαντρευτεί. Σταδιακά αλλάζουν οι προτεραιότητες σου, η παρουσία όμως των παππούδων, αποτελεί για σένα κάτι δεδομένο, ότι τίποτα δεν μπορεί να την αλλάξει.

 Η ζωή όμως δεν ξέρει από δεδομένες καταστάσεις, πάντα θα τις ανατρέπει, ανεξαρτήτου έντασης η ανατροπή θα παραμένει ανατροπή. Τι εννοώ με αυτό ; Εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν μπει σε μια σειρά, μαθαίνεις ότι η γιαγιά/ο παππούς «έφυγε». Βρίσκεσαι ξαφνικά αντιμέτωπος με την απομυθοποίηση της ιδέας της μόνιμης παρουσίας κάποιου στην ζωή σου, ας ήταν χιλιόμετρα μακριά. Πόσο δύσκολο δε όταν αυτή η παρουσία έχει σημαδέψει κάποιες από τις πιο όμορφες αναμνήσεις σου.

 Βιώνεις μια απώλεια που ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει, ούτε θα αποδεχτείς αμέσως, πάντα θα έχεις στο μυαλό σου ότι είναι μακριά. Όταν λέω μακριά εννοώ να σκέφτεσαι ότι είναι εκεί που ήταν, ότι δεν έχουν φύγει από εκεί. Την άφαντη επικοινωνία την δικαιολογείς στον εαυτό σου, με το ότι τρέχεις και δεν προλαβαίνεις να επικοινωνήσεις. Στην περίπτωση των παππούδων που ήταν κοντά μας ανά διαστήματα, το  τελευταίο στάδιο της θλίψης που είναι η αποδοχή θα ολοκληρωθεί, όταν αποδεχτείς πως το κενό που δημιουργήθηκε δεν γίνεται πλέον να καλυφθεί. Μα πρώτα πρέπει να ανακαλύψεις το κενό, το οποίο σου δημιουργήθηκε επειδή δεν τους χόρτασες αρκετά. Εννοείται πως μια τέτοια διαδικασία είναι επίπονη, γιατί καλείσαι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Σπάει η φούσκα, εξαφανίζονται οι τελευταίες σου ελπίδες, και συνειδητοποιείς αυτό που λέμε ζωή. Μένεις με ευχάριστες αναμνήσεις από ανθρώπους που αγάπησες αρκετά, που έβαλαν το λιθαράκι τους στο να δημιουργηθεί αυτός ο άνθρωπος που είσαι τώρα.

 Τους ανθρώπους της ζωής σου μην τους θεωρείς δεδομένους και ας είναι μακριά, γιατί ίσως όταν τους χάσεις είτε για ένα διάστημα είτε παντοτινά, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν τους έζησες αρκετά. 

Σε σένα που με έκανες να αγαπήσω την γραφή. 

Published in Europe Section
Monday, 04 September 2017 13:35

Notes To Self

I was so excited about an application where you can post your photos instantly from your mobile phone and I believe in its start was very interesting for those who enjoy both amateur and professional photos. These days I believe that the interest has been lost, since from photographs unique to each of us, we publish photos that are of no interest but are published, most of the time half-naked and provocative, for the sole purpose of self-promotion.

Fortunately for us there are those who expose themselves to present something bigger and more substantial than a photo.

One of them is miss Stacy Morris, from Western Australia, who I recently met online.

So who is Stacy Morris and what she has to say?

   

Stephen Fry described it best when he said "It's not all bad. Heightened self-consciousness, apartness, an inability to join in, physical shame and self-loathing—they are not all bad. Those devils have been my angels. Without them I would never have disappeared into language, literature, the mind, laughter and all the mad intensities that made and unmade me".


But it was not always like this. For a long time I had just disappeared - and not into anything other than self-loathing. It took time to realise that mental illness afflicts me but does not prevent me from living a full life. 

When you started to write and why?

I started writing at about the age of fourteen as a way to cope with the events that were afflicting me at the time. Writing was a natural way to both express and understand myself - not only this but it tends to also be my preferred communication when speaking of matters of the heart. 

   

Influence

I have had many influencers over the years however, none as prominent as Stephen Fry. He seemed to introduce me to my own mental illnesses and what this meant - and more importantly didn't mean as a person trying to overcome the horrors of the head. His bravery in sharing his stories inspired me to do the same with the hope of diminishing the stigma attached to mental health.

Some other poetic influencers include Nayyirah Waheed, Yrsa Daley- Ward, Warsan Shire and Rupi Kuar.

How you see yourself as a writer few years later?

Notes to Self was written at a very specific time in my life. It was important that this be the first period published so I could move on and hopefully help someone in the process. I am working on another book which is much more broad in topics to represent my life outside of Notes to Self. It is a long process and often an intimidating one, but I hope that those that enjoyed my much earlier work will enjoy the next book just as much. 

What's the purpose of this book? 

The purpose of Notes to Self is to act as a conversation starter - to encourage people who are struggling to bring up a difficult topic to use the book and its pieces to do so. I really wanted the reader to be able to scribble on the pages or tear them out, hand them to someone and say 'this is how I feel'. So much good can happen from there. The book confronts topics such as mental health, relationships of all types, self-perception and change. It's been fantastic to see how willing people are to speak of their own mental health issues once they have read my story.

i focused a lot of time searching 
for the wrong thing -
for the right kind of company.
climbing out of beds
and out of heads.”

- stacy morris 

Visit the links below and take a tour to an amazing website with breathtaking photographs.

 Links:

website: http://www.stacymorris.com.au

instagram: https://www.instagram.com/_stacymorris/

tumblr: http://stacymorrisau.tumblr.com

twitter: https://twitter.com/_StacyMorris



Published in Australia Section

 The Old School Project is a network that operates around the world to entertain and inform its readers and listeners through the research or personal judgment of its associates. Based on its fundamental principles, is left far from politics and all kinds of fanaticism.

Join US

Articles must be related to:

  • music, album reviews, festival/event preview and review, music history, how musician’s/band use fashion and mostly presenting upcoming bands/musicians/singers/artists.

    

The Old School Project is the best way for freelancers who are looking to establish their profile as writers and it is based on the system POS (Proof Of Work). That means that we give our associates a motivation to evolve in and with The Old School Project. In other words there is no regular salary or payment per article,  but you are given all the credits as writer, the 30% of the amount of a sponsorship at your name, page management (The Buddings) - this way you will have a benchmark for your articles and 70% from album reviews/band reviews you publish after a band/artist requests.
 

Feel free to suggest any topic that interests you at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Know Someone Who Might Be Interested? Share The News Now!

Page 4 of 6