Ο Έλτον Τζον έχει πει: «Η μουσική έχει θεραπευτική δύναμη. Έχει την ικανότητα να απομακρύνει τους ανθρώπους από τον εαυτό τους για λίγο»

Η δέκατη μέρα του Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία. Πρόκειται για ένα ευάλωτο θέμα που ενώ μπορεί να μην αφορά τους πάντες, θα ήταν καλό όλοι να λάβουν μια σχετική ενημέρωση, προκειμένου να μειωθεί το στίγμα που περιβάλει τις ψυχικές ασθένειες. Εδώ, έρχεται η μουσική να εκπληρώσει τον ερμηνευτικό και καθαρτικό της ρόλο. Δεν είναι λίγοι οι καλλιτέχνες που έχουν γράψει τραγούδια όπου μιλούν για θέματα όπως η κατάθλιψη και το άγχος που τους έχουν καταβάλει κατά καιρούς. Τα τραγούδια αυτά πετυχαίνουν να αποτελέσουν μέσο έκφρασης τόσο για τους δημιουργούς τους όσο και για πολλούς ακροατές τους που έχουν βιώσει παρόμοιες καταστάσεις.

Η παρακάτω λίστα περιλαμβάνει τραγούδια με μερικούς… όχι ιδιαίτερα χαρούμενους στίχους. Ωστόσο αποδεικνύουν πως το μελαγχολικό περιεχόμενο είναι πολλές φορές αποτελεσματικό στο να φτιάξει τη διάθεση κάποιου που ταυτίζεται μ’ αυτό, καθώς καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος του κι αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη ευκολία ό, τι τον απασχολεί.

 

Nirvana- Lithium

“I’m so happy because today I’ve found my friends/ They’re in my head”

Το Lithium αποτελεί ένα απ’ τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια που περιγράφουν τη μανιώδη κατάθλιψη. Η διάθεση των στίχων εναλλάσσεται απότομα από χαρούμενη σε λυπητερή, ενώ ο τίτλος του τραγουδιού αναφέρεται στο λίθιο, ένα από τα φάρμακα που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης.

 

Sia- Breathe me

“I have lost myself again/ Lost myself and I am nowhere to be found/ Yeah, I think that I might break/ Lost myself again, and I feel unsafe.”

Με αυτή τη συναισθηματική μπαλάντα η Sia μιλάει για το πώς είναι να καταπιέζεται κάποιος από τις εσωτερικές του φωνές, καταφεύγοντας στο να βλάπτει τον ίδιο του τον εαυτό.

 

Twenty One Pilots-Migraine

“And I know that I can fight, or I can let the lion win / I begin to assemble what weapons I can find / ‘Cause sometimes to stay alive you gotta kill your mind”

Η θεματολογία των Twenty One Pilots κινείται συχνά στα μονοπάτια των ψυχικών ασθενειών. Στο συγκεκριμένο κομμάτι, ο Tyler Joseph βρίσκεται φυλακισμένος στο μυαλό του όπου συντελείται «πόλεμος» ανάμεσα σε αυτόν και την κατάθλιψή του.

Gary Jules-Mad World

“And I find it kinda funny, I find it kinda sad / The dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had / I find it hard to tell you, I find it hard to take / When people run in circles it’s a very very / mad world mad world”

Το αυθεντικό τραγούδι ανήκει στους Tears for Fears, αλλά έγινε γνωστότερο με αυτή την ήρεμη διασκευή απ’ τον Gary Jules. Θα μπορούσε να καθιερωθεί ως ο ύμνος της ματαιότητας, καθώς ο αφηγητής αδυνατεί να βρει κάποιο νόημα στις τυπικές συμπεριφορές και πράξεις των περισσότερων ανθρώπων, στις οποίες προβαίνουν μηχανικά και παθητικά.

Bring Me The Horizon-Drown

“What doesn’t destroy you, leaves you broken instead / Got a hole in my soul growing deeper and deeper / And I can’t take one more moment of this silence / The loneliness is haunting me / And the weight of the world’s getting harder to hold up”

Οι BMTH τραγουδούν για το συναισθηματικό βάρος που μπορούν να δημιουργήσουν σε κάποιον οι συνεχώς αυξανόμενες προσδοκίες από τη ζωή και τον εαυτό του.

Florence + The Machine-Shake it Out

“Regrets collect like old friends / Here to relive your darkest moments / I can see no way, I can see no way / And all of the ghouls come out to play”

Η Florence Welch δήλωσε ότι το να τραγουδάει αυτό το κομμάτι αποτελεί «κάθαρση» για εκείνη. Οι μελαγχολικοί αλλά και ταυτόχρονα αισιόδοξοι στίχοι αιτιολογούν αυτή τη δήλωση.

Marina Αnd The Diamonds-Living Dead

“Every day I feel the same/ Stuck and I can never change/ Sucked into a black balloon/ Stare into an empty room”

Μία από τις πιο ιδιαίτερες pop τραγουδίστριες, η Marina Αnd The Diamonds, προσεγγίζει το θέμα της στασιμότητας και του κενού που η ίδια έχει νιώσει σε πολλές φάσεις της ζωής της. Το Living Dead είναι ένα δυναμικό electropop κομμάτι, φτιαγμένο για να αγγίξει όσους γνωρίζουν τι σημαίνει να διστάζεις να ζεις τη ζωή σου.

Jimmy Eat World-The Middle

“Hey, don’t write yourself off yet / It’s only in your head you feel left out or looked down on. / Just try your best, try everything you can. / And don’t you worry what they tell themselves when you’re away.”

Το The Middle αντικατοπτρίζει την απογοήτευση από τις ανεπιτυχείς προσπάθειες της μπάντας να μπει στη μουσική βιομηχανία, αλλά και το πείσμα τους να μην εγκαταλείψουν τα όνειρά τους παρά τις δυσκολίες.

Green Day-Basket Case

“Sometimes I give myself the creeps / sometimes my mind plays tricks on me / it all keeps adding up I think I’m cracking up / am I just paranoid or am I just stoned?”

Ο Billie Joe Armstrong έχει αντιμετωπίσει κρίσεις πανικού που τον έκαναν να νομίζει ότι παρανοεί. «Ο μόνος τρόπος να καταλάβω τι συμβαίνει ήταν να γράψω ένα τραγούδι γι’ αυτό» σχολίασε.

 

Linkin Park-Somewhere I Belong

“What do I have but negativity? / ‘Cause I can’t justify the way everyone is looking at me/ Nothing to lose/ Nothing to gain, hollow and alone/ And the fault is my own and the fault is my own”

Μερικές φορές ούτε η μουσική δεν είναι αρκετή για να επουλώσουν οι πληγές, κάτι που αποδεικνύεται κι από την αυτοκτονία του Τσέστερ Μπένιγκτον. Οι Linkin Park εξέφρασαν με ειλικρινή και ωμό τρόπο συναισθήματα όπως η κατάθλιψη, το άγχος, το κενό και ο θυμός, βοηθώντας εκατομμύρια θαυμαστές τους σε όλο τον κόσμο να μην αισθάνονται μόνοι. Το Somewhere I Belong μπορεί να μην είναι το πιο δημοφιλές τραγούδι τους, αλλά οι θαυμαστές τους θα συμφωνούσαν πως αποτελεί ύμνος για όσους νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά.

 

Το δεύτερο μέρος του άρθρου αυτήν την Τρίτη.

Published in Europe Section

Χρειάστηκε μια βόλτα στη Γαλλική Ριβιέρα με ένα Ρενό της δεκαετίας του ’60 για τον Benjamin Moreau ώστε να γεννηθεί στο μυαλό του μία από τις πιο πρωτοποριακές ιδέες που στον τομέα των μουσικών πλατφόρμων. Ο Γάλλος dj και εικαστικός καλλιτέχνης Benjamin Moreau άλλαζε τους σταθμούς του ραδιοφώνου για να ανακαλύψει απογοητευμένος ότι οι περισσότεροι αναπαρήγαγαν τυπική εμπορευματοποιημένη μουσική που «αμέσως έσκασε τη χρονική φούσκα στην οποία τόσο χαρούμενα κολυμπούσαμε» όπως αφηγείται. Η απογοητευτική εκείνη στιγμή τον οδήγησε στη σκέψη μιας χρονολογικής και γεωγραφικής οργάνωσης της μουσικής, ασχέτως είδους.

                                                                                             

Συντελεστής στην υλοποίηση αυτής της ιδέας είναι ο φίλος του Moreau και μουσικός παραγωγός Raphaël Hamburger, ο οποίος διαθέτει μια διευρυμένη συλλογή μουσικών κομματιών απ’ όλο τον κόσμο. Η νεοσύστατη εταιρία τους ονομάστηκε Radiooooo. Τα πέντε o συμβολίζουν τις πέντε ηπείρους. Μπροστά στα μάτια του επισκέπτη του Radiooooo.com εμφανίζεται ένας παγκόσμιος χάρτης, σχέδιο του Moreau και της καλλιτεχνικής διευθύντριας της σελίδας Noemi Ferst, και μια καρτέλα με χρονολογίες που κυμαίνονται από το 1900 μέχρι σήμερα. Ο επισκέπτης διαλέγει μια χώρα και μια δεκαετία και το Radiooooo αναπαράγει μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της εκάστοτε εποχής και χώρας. Μπορεί, επίσης, να προσαρμόσει τις επιλογές του ανάλογα με το αν θέλει να ακούσει αργά, γρήγορα ή περίεργα κομμάτια.  Το Taxi Mode είναι άλλη μία επιλογή που ταξιδεύει τον ακροατή σε ένα συνδυασμό διαφορετικών χωρών και χρονολογιών.

Η δικηγόρος Anne-Claire Troubat εντάχθηκε στο Radiooooo ως διευθύνων σύμβουλος, αφού παραιτήθηκε από την επενδυτική εταιρία στην οποία εργαζόταν. Μέχρι το 2013 εξασφαλίστηκε ο επαρκής προϋπολογισμός για να λανσάρουν την ιστοσελίδα, ενώ υπάρχει και σχετική εφαρμογή. Ο Moreau κι ο Hamburger βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στο ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει το διαδίκτυο, στον κάθε λάτρη της μουσικής που δεν κουράζεται να αναζητά και να ανακαλύπτει καλλιτέχνες και τραγούδια απ’ όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.  Ο καθένας μπορεί να εγγραφεί με σκοπό να ανεβάζει τραγούδια, να αξιολογεί και να μοιράζεται αυτά που ακούει. Οι «dj» του Radiooooo κερδίζουν «παράσημα» ανάλογα με τα likes και τη συνεισφορά τους στην ιστοσελίδα.

                                                                                                                                                      

Το Radiooooo έχει προσλάβει επιμελητές οι οποίοι αξιολογούν τα κομμάτια που στέλνονται καθημερινά από χιλιάδες άτομα από όλο τον κόσμο. Οι επιμελητές-η Troubat τους αποκαλεί «κυνηγούς θησαυρών»- εξασφαλίζουν ότι τα απεσταλμένα ακουστικά αρχεία είναι καλής ποιότητας και συμβαδίζουν με την αισθητική του Radiooooo, η οποία δεν έχει προσδιοριστεί ακριβώς. Ο Moreau υποστηρίζει πως επιλογή της μουσικής με την οποία τροφοδοτείται το Radiooooo γίνεται ενστικτωδώς κι ανάλογα με το συναίσθημα που θα τους γεννήσει ένα τραγούδι μόλις το ακούσουν. «Δεν εφαρμόζουμε εθνικά μουσικά κριτήρια. Κρατάμε ό, τι θεωρούμε πραγματικούς μουσικούς θησαυρούς» συμπληρώνει η Troubat.  

                                                                         

Το αποτέλεσμα που πέτυχε το Radiooooo είναι κάτι το μοναδικό και το πρωτόγνωρο. Πρόκειται για ένα τεχνολογικό επίτευγμα αφοσιωμένο στη μαγεία της νοσταλγίας που διαπερνάει τον μουσικό χωροχρόνο, μια χρονομηχανή στην οποία συνυπάρχουν μουσικά είδη και καλλιτέχνες τελείως διαφορετικού μήκους κύματος, άλλοι δημοφιλείς κι άλλοι λιγότερο γνωστοί. Επιπλέον, το γεγονός ότι το Radiooooo λειτουργεί σαν διαδικτυακός dj σπάει τη μονοτονία στην οποία οδηγεί συχνά η αλγοριθμική διαδικασία με την οποία λειτουργεί το διαδίκτυο. «Νομίζω πως υπάρχουν τόσες επιλογές στο ίντερνετ σήμερα που καταλήγεις να ακούς τα ίδια και τα ίδια» δηλώνει η Troubat. Σε αντίθεση με τις περισσότερες μουσικές πλατφόρμες, το Radiooooo δεν είναι βασισμένο σε αλγορίθμους που προσαρμόζονται στις προτιμήσεις του ακροατή, αλλά στο άστατο και ποικιλόμορφο γούστο όσων συνεισφέρουν σ’ αυτό.

 

Published in Europe Section

Τι κάνει η Zoë Kravitz όταν δεν πρωταγωνιστεί σε ταινίες; Δημιουργεί  μουσική. Το μήλο έπεσε απ τη μηλιά, καθώς απ’ ό, τι φαίνεται το μουσικό μικρόβιο του θρυλικού Lenny Kravitz δεν άφησε ανέγγιχτη την κόρη του, η οποία ενώ είναι γνωστότερη για την υποκριτική της καριέρα, δοκιμάζει και τις μουσικές της δυνατότητες μέσω ενός ιδιαίτερου rn’b σχήματος, τους Lolawolf.   

                                                        

Το 2013 είναι η χρονιά που η Zoë κι ένας φίλος της ο Jimmy Giannopoulos, ξεκίνησαν να δημιουργούν μαζί μουσική γράφοντας το ατμοσφαιρικό Wanna have fun. Στο μουσικό τους σχήμα προστέθηκαν ο ντράμερ και επίσης ηθοποιός Raviv Ullman κι ο μουσικός και παλιός φίλος του Giannopoulos, James Levy. Η πιο συστηματική παραγωγή τραγουδιών τους άρχισε όταν η Zoë ζήτησε από την μπάντα να την συνοδέψει στο Λος Άντζελες στα γυρίσματα της ταινίας The Road Within, προκειμένου να την βοηθήσουν να ξεχνιέται από την ψυχολογική και σωματική δυσκολία ενσάρκωσης του ρόλου μιας ανορεξικής έφηβης. Εκεί, ηχογραφούσαν τα κομμάτια τους στο στούντιο του κινηματογραφικού παραγωγού και νονού της Kravitz, Bruce Cohen.                                                                          

    

Το όνομα της μπάντας περιέχει το ονόματα των ετεροθαλών αδελφών της Zoë, Lola και Nakoa-Wolf Momoa. Η μπάντα έκανε τις πρώτες της εμφανίσεις σε ένα κλαμπ στο Μανχάταν και το 2014 κυκλοφόρησε το ομώνυμο EP της. Εκείνη η χρονιά αποδείχτηκε πολύ αποδοτική για εκείνους, καθώς τότε κυκλοφόρησαν και τον πρώτο -και μοναδικό μέχρι στιγμής- ολοκληρωμένο δίσκο τους με τίτλο Calm Down. Ακολούθησε το 2015 το δεύτερο EP με τίτλο Every FuckinDay και ένα χρόνο μετά το σινγκλ Teardrop όπου συνεργάστηκαν με τη Miley Cyrus. Έχουν ανοίξει συναυλίες για καλλιτέχνες όπως η Lily Allen, η Azealia Banks κι οι Warpaint.  

                                                               

Βάση τους είναι το Μπρούκλιν, η γενικότερη ατμόσφαιρα του οποίου είναι διάχυτη στο ηχόχρωμά τους. Είναι το μέρος όπου γνωρίστηκαν η Zoë κι ο Jimmy, τα ιδρυτικά και –πλέον- μόνα μέλη της μπάντας. Παρά τη ζήτηση τους από μεγάλες δισκογραφικές, εκείνοι προτίμησαν να συνεργαστούν με την ανεξάρτητη Innit Recordings, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν ότι θα έχουν αποκλειστικά οι ίδιοι τον δημιουργικό έλεγχο της μουσικής τους.

  

Ο ήχος των Lolawolf είναι αρκετά πρωτότυπος, επιρρεπής στον πειραματισμό και απηχεί σε όσους επιθυμούν να απολαύσουν λίγη rn’b, electropop και synthpop μουσική, αρκετά αποστασιοποιημένη από το στιλ της πλειονότητας των ραδιοφωνικών επιτυχιών. Κάτι που γίνεται φανερό από την ακρόασή τους, είναι το γεγονός ότι η επιτυχία δεν είναι προτεραιότητά τους. Το ίδιο δηλώνει και η ίδια η Kravitz σε μια συνέντευξή της στο Noisey: «Δεν προσπαθώ να το κάνω αυτό σαν καριέρα απαραίτητα. Δεν έχω την πρόθεση να γίνω ποπ σταρ. Δεν με ενδιαφέρει αν αρέσει στον κόσμο ή όχι, αλλά αν τους αρέσει, αυτό είναι τέλειο». Ίσως αυτή η αδιαφορία της για την απήχηση της μπάντας της έχει να κάνει με το ότι προέρχεται από μια κάθε άλλο παρά άσημη οικογένεια και ήδη είναι γνωστή ως ηθοποιός. «Η υποκριτική είναι πάθος, αλλά και μια καριέρα που κυνηγώ, ενώ η μουσική είναι αυτό που κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου».                                                                                      

Μερικά από τα κομμάτια τους όπως τα House Key, Dirty Feeling, Normally I Get It και Jimmy Franco είναι ενδεικτικά της μουσικής τους ταυτότητας, ενώ το Bitch εκφράζει το παράπονο της Zoë για το γεγονός ότι όλοι την κρίνουν και τη σχολιάζουν επειδή η οικογένειά της είναι διάσημη, όμως κανείς τους δεν την ξέρει πραγματικά.  

Published in Europe Section

or just a responsible person that loves to write about interesting topics.

Join US

Articles must be related to:

  • music, album reviews, festival/event preview and review, music history, how musician’s/band use fashion and mostly presenting upcoming bands/musicians/singers/artists.

    

  • environment,

    

  • start-ups,

    

  • books, new releases, presentations, reviews, interviews and mostly presenting new writers and their work.

    

  • Tech,
  • movies, Tv Series

     

  • short stories
  • food,

    

  • innovations,
  • fashion,

    

  • gaming
  • psychology,
  • health

    

  • history

The Old School Project is the best way for freelancers who are looking to establish their profile as writers. There is NO payment but you are given all the credits as writers.

Feel free to suggest any topic that interests you at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Know Someone Who Might Be Interested? Share The News Now!

Για τη γνωριμία μου με τους War on Drugs ευθύνεται ο Kurt Vile, αγαπημένος μουσικός και πρώην μέλος τους. Μια μέρα λοιπόν που άκουγα Kurt Vile στο YouTube, η αυτόματη αναπαραγωγή έμελε να παίξει ένα δικό τους τραγούδι, το πλέον διασημότερο, το Red Eyes. Περιττό να πω ότι ήταν έρωτας με το πρώτο τραγούδι.

Οι War on Drugs είναι καρπός της μοιραίας συνάντησης και μουσικής συνεύρεσης του Kurt Vile και του Adam Granduciel οι οποίοι άρχισαν να αναρριχώνται στη σκηνή της Φιλαδέλφεια το 2005. Το ιδιότυπο όνομά τους το σκέφτηκαν ο Granduciel κι ένας φίλος του με τη βοήθεια κρασιού, όσο ακόμα ζούσε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Αφού εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια και συγκρότησε τη μπάντα του, το χρησιμοποίησε καθώς, όπως είπε, του άρεσε το ότι δεν τον περιόριζε ως προς το είδος της μουσικής που θα ηχογραφούσε. Σε γενικές γραμμές η μουσική τους κατατάσσεται σε είδη όπως το indie ροκ, το ψυχεδελικό ροκ, το new wave, το roots ροκ και το shoegazing. Οι επιρροές από το παρελθόν είναι ορατές, ωστόσο δεν περιορίζουν την πρωτοπορία τους.  

                                                                                   

Εγκαινίασαν τη δισκογραφική τους δραστηριότητα με το Wagonwheel Blues και τη συνέχισαν με τα Slave Ambient και Lost in the Dream. Στους δύο αυτούς δίσκους εξέλιξαν τον ήχο τους σε κάτι πιο μελωδικό, ψυχεδελικό, ήπιο κι ευάλωτο. Όπως και να ‘χει από την αρχή ταύτισαν τη μουσική τους με την αίσθηση των ταξιδιών ή των διαδρομών με αυτοκίνητο. Θα νόμιζε κανείς ότι ο Granduciel έγραφε τα τραγούδια του στο δρόμο προς κάποιο προορισμό επίτηδες, για να αποτυπώσει τέλεια την ατμόσφαιρα και να νιώσει παρόμοια ο ακροατής τους.

Η τελευταία τους δουλειά με τίτλο A Deeper Understanding κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου και κινείται περίπου στα ίδια μονοπάτια: μακράς διαρκείας και ντυμένα με ποικίλες μελωδίες κομμάτια. Σε αυτό το άλμπουμ η παρουσία τους μοιάζει πιο δυναμική και ενισχύεται με την ύπαρξη ευδιάθετων κομματιών, όπως τα Holding on, Nothing To  Find, και In Chains. Η μελαγχολική διάθεση κι η απαισιοδοξία συνεχίζουν βέβαια να επικρατούν στους στίχους. Η κατάθλιψη, τα λάθη του παρελθόντος, η ελπίδα ότι θα τα ξεπεράσει, ο έρωτας κι η συμβολή του στην απόδραση από τον ίδιο του τον εαυτό αποτελούν κάποιες από τις πηγές έμπνευσης του στιχουργού. Παρά το σκοτάδι που εμπεριέχουν, ο συνδυασμός απαισιόδοξων στίχων και αισιόδοξης μουσικής δίνει στα τραγούδια μια κάπως ελπιδοφόρα πνοή. Τι να πει κανείς όμως, και για τα πιο ήρεμα και θλιβερά κομμάτια όπως το Thinking of a Place, το Knocked Down, το Pain ή το Clean Living που σου μεταδίδουν μια νοσταλγική αίσθηση άνευ προηγουμένου; Ολόκληρος ο δίσκος μοιάζει με σάουντρακ indie ταινίας που στοχεύει να πλημμυρίσει τον θεατή της με χίμαιρα συναισθημάτων.

Για αρκετό καιρό οι War on Drugs ήταν η μπάντα που ενώ λάμβανε εξαιρετικές κριτικές για την αισθητική και τη δεξιοτεχνία της, καθώς και υψηλές θέσεις στα τσαρτ, η αναγνώρισή της ήταν κάθε άλλο παρά ηχηρή. Με το A Deeper Understanding μαίνεται να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στη μουσική επικαιρότητα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Η Amanda Petrusish τους εξύμνησε στο New Yorker και τους θεωρεί όχι μόνο την καλύτερη ροκ μπάντα της Αμερικής αυτή τη στιγμή, αλλά κι αυτούς που θα ανανεώσουν και θα αναζωογονήσουν τη ροκ μουσική.

Τα τραγούδια που απολαμβάνουμε είναι γεννήματα των σκοτεινών στιγμών της ζωής του Granduciel, αλλά από όσα προδίδει ο νέος δίσκος, φαίνεται αποφασισμένος να βρει διαφυγή από το αδιέξοδο. Όσον αφορά το μυστικό για την επιτυχία τους, αυτό ίσως να είναι ότι δεν ενδιαφέρθηκαν για την κατάκτηση της κορυφής, «απλά κάνεις το δικό σου» λέει ο Granduciel.

 

Published in Europe Section