Friday, 18 August 2017 14:57

Το Baby Driver είναι η πιο cool ταινία που θα δεις φέτος

Written by Giorgos Papadopoulos

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε πως ο Edgar Wright σχεδιάζει την καινούργια του ταινία άρχισα να μετράω αντίστροφα τις μέρες μέχρι την πρεμιέρα της. Από τις πρώτες κιόλας κριτικές φάνηκε ότι και αυτή του η ταινία θα είναι εντυπωσιακή και άρχισα να αναρωτιέμαι αν είναι ικανή να ξεπεράσει έστω και ένα από τα τρία φιλμ του Three Flavours Cornetto trilogy (Shaun of the Dead, Hot Fuzz, The World's End). Δεν είμαι σίγουρος αν ξεπέρασε τα στάνταρ της τριλογίας, αλλά σίγουρα κυμάνθηκε στα ίδια επίπεδα βάζοντας τον ίδιο ρυθμό και επιλέγοντας για πρώτη φορά ένα πιο γνωστό καστ ώστε να μπορέσει να στηρίξει την ταινία.

Ο Baby έχασε σε μικρή ηλικία τους γονείς του ύστερα από τροχαίο το οποίο του άφησε ένα μόνιμο βουητό στο αυτί και είναι αναγκασμένος να ακούει μονίμως μουσική για να μην καταλαβαίνει το βουητό. Το να κλέβει με ευκολία αμάξια είχε γίνει η ειδικότητά του, μέχρι που επιχείρησε να κλέψει το αμάξι του Doc, ενός μεγαλοεγκληματία που έπαιρνε ομάδες ανθρώπων για να ληστεύουν μεγάλα χρηματικά ποσά και να του τα δίνουν. Έτσι ο Baby αναγκάζεται να δουλέψει σε αρκετές ληστείες για τον Doc ως ο οδηγός που μεταφέρει την υπόλοιπη ομάδα για να πατσίσει για το αμάξι που πήγε να του κλέψει. Μόλις πραγματοποιεί την τελευταία του δουλειά και έχοντας βγάλει, μάλιστα, μπόλικα χρήματα αποφασίζει να κοιτάξει τον εαυτό του και την προσωπική του ζωή μόνο και μόνο, όμως, για να καταλάβει ότι ο Doc δεν είχε σκοπό να αφήσει τον καλύτερο οδηγό που είχε ποτέ να σταματήσει έτσι απλά. Αφού ο Baby συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να αφήσει την ζωή του εγκληματία πίσω του καθώς τότε θα χάσει όλα όσα έχει, αποφασίζει να συμμετάσχει στην επόμενη αποστολή με στόχο ωστόσο να την καταστρέψει και να ξεφύγει με την αγαπημένη του Deborah.

Δεν είναι φυσικά μόνο το σενάριο που σε κερδίζει στην συγκεκριμένη ταινία, αλλά και ο τρόπος που επέλεξε ο ίδιος ο Wright να παρουσιάσει το νέο του φιλμ. Αυτό που, δικαιολογημένα, άφησε εντυπωσιασμένους τους κριτικούς ήταν η υπέροχη διεύθυνση φωτογραφίας που έχει. Ακολουθώντας, μάλλον, την μόδα της εποχής χρησιμοποίησε σε πάρα πολλές περιπτώσεις μεγάλα και δύσκολα μονοπλάνα, θέλοντας, προφανώς, να κερδίσει καλές εντυπώσεις αυτήν την φορά όχι μόνο για την υπόθεση αλλά και για το ''ντύσιμό'' της. Αυτό ίσως οφείλεται και στο ότι για πρώτη φορά ξέφυγε από το βρετανικό του στυλ κινηματογράφησης (Guy Ritchie) και επιχείρησε να να δοκιμάσει με τις προδιαγραφές του Hollywood. Από την στιγμή, βέβαια, που η ταινία ήταν πολύ ωραία και σε κάνει να βγαίνει από την αίθουσα ευδιάθετος, δεν νομίζω να ασχοληθεί πολύ κανείς με την αλλαγή του στυλ στην χρήση της κάμερας και του μοντάζ.

 

Αυτό που με κέρδισε εμένα περισσότερο, ωστόσο, δεν ήταν τα πλάνα. Ως κινηματογραφιστής οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που αυτό που με ταρακούνησε περισσότερο από όλα ήταν η μουσική και όχι η διεύθυνση φωτογραφίας. Ήταν αυτή η άψογα προσεγμένη και αριστουργηματικά συντονισμένη σε κάθε πλάνο μουσική που με έκανε να νιώθω λες και συμμετείχα εγώ ο ίδιος στην ταινία. Όλα τα τραγούδια ακούγονταν μέσα από τα δεκάδες iPod του Baby μετατρέποντας έτσι τον πρωταγωνιστή της ταινίας στον άνθρωπο που έδινε τον απαιτούμενο ρυθμό σε κάθε σκηνή. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο πως ο Wright έχτισε τον χαρακτήρα του έτσι ώστε να είναι αναγκασμένος να ακούει διαρκώς μουσική.

 

Όσο για το καστ, δεν είναι πως οι προηγούμενες ταινίες του δεν είχαν μερικά γνωστά ονόματα της βρετανικής κινηματογραφίας, αλλά εδώ όπως είπαμε η ταινία θυμίζει περισσότερο Hollywood παρά βρετανικό κινηματογράφο. Έτσι και οι πρωταγωνιστές θα έπρεπε να ήταν ονόματα που τα έχουμε δει τόσες και τόσες φορές στα γνωστά blockbuster της βιομηχανίας του θεάματος. Ο πιο τέλειος κακός Kevin Spacey, ο αγαπημένος μας Django Jamie Foxx, ο αγαπημένος μου Jon Hamm που για μία ακόμα φορά καταφέρνει να σε ψαρώσει μόνο και μόνο με το βλέμμα του αλλά και ο ανερχόμενος Ansel Elgort αποτελούν τον κύριο κορμό της ταινίας και μάλιστα παρουσιάζουν μια τελείως ισορροπημένη χημεία μεταξύ τους, παρόλο που δεν έχουν συναντηθεί ξανά σε άλλη παραγωγή.

Το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να καταλογίσω στον σκηνοθέτη-σεναριογράφο είναι πως επιλέγει να εμβαθύνει μόνο στον χαρακτήρα του Baby και όχι στων υπολοίπων. Αλλά όπως είπα είναι κάτι που επιλέγει ο ίδιος και όχι κάτι που δεν το υπολόγισε και απλά του βγήκε λανθασμένα, οπότε πιστεύω μπορούμε να του συγχωρήσουμε αυτό το λάθος.

Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε εχθές στην Ελλάδα και μαζί με το Dunkirk του Christopher Nolan που βγαίνει την επόμενη εβδομάδα, θα είναι από τις καλύτερες επιλογές σας για να παρακολουθήσετε στον κινηματογράφο για τον επόμενο μήνα. 

load more hold SHIFT key to load all load all

Login Form