Wednesday, 06 September 2017 12:16

Εμείς που δεν χορτάσαμε παππούδες

Written by Stavroula Tsoulogiannis

 Πόσους ανθρώπους θεωρούμε δεδομένους στην ζωή μας ; Αρκετούς. Ποιοι είναι συνήθως αυτοί ; Τα μέλη της οικογενείας μας. Ποια είναι τα μέλη που συνήθως «φεύγουν» νωρίτερα; Οι παππούδες μας.  Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία από μόνοι τους, την οποία ο καθένας την κατατάσσει όπου θεωρεί ότι ταιριάζει ανάλογα την περίπτωση. Υπάρχουν οι τέρμα καλοσυνάτοι παππούδες που δεν χορταίνεις να τους βλέπεις, ή οι τέρμα παράξενοι που δεν βλέπεις την ώρα και την στιγμή να τους αποφύγεις.

 Οι παππούδες επίσης θα είναι είτε παρόντες στην ζωή σου, είτε απόντες ή θα είναι παρόντες ανά διαστήματα. Σίγουρα το να είναι παρόντες είναι το ιδανικό, ειδικά αν είναι και «καλοσυνάτοι». Το χειρότερο πιστεύω δεν είναι να είναι απόντες εντελώς από την ζωή σου, αλλά παρόντες ανά διαστήματα. Γιατί ; Γιατί έτσι δεν προλαβαίνεις να τους χορτάσεις και όταν ξαφνικά «φεύγουν», μένεις με ένα κενό το οποίο θα συνειδητοποιήσεις μετά από καιρό. Εγώ για παράδειγμα αντιλήφθηκα το κενό αυτό, μια μέρα που τελείωνα την πρακτική μου σε ένα νηπιαγωγείο, είδα έναν παππού με την εγγονή του, και ζήλεψα. Προφανώς δεν ζήλεψα την εγγονή σαν εγγονή, αλλά το γεγονός ότι εγώ δεν είχα ευκαιρία να ζήσω ανάλογες στιγμές σαν κι αυτή. Η μελαγχολική αυτή σκέψη με ακολουθούσε στο υπόλοιπο της μέρας, ώσπου συνειδητοποίησα ότι ζήλεψα, γιατί εγώ δεν χόρτασα τους παππούδες μου ως παιδί.

 Οι παππούδες που δεν χορτάσαμε λοιπόν, είναι άνθρωποι που ενώ από θέμα χρόνου δεν ήταν ιδιαίτερα παρόντες στην ζωή μας, άφησαν το στίγμα τους. Άνθρωποι των οποίων δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την αγκαλιά τους, η οποία μας προστάτευε από το μάλωμα της μαμάς. Το «σπιτάκι» που όταν παίζαμε κυνηγητό και δεν ξέραμε που αλλού να προστατευτούμε κουρνιάζαμε εκεί. Ορισμένοι από εμάς ενδεχομένως να τους έχουμε συνδυάσει με την μυρωδιά κάποιας συνήθειας τους, όπως το τσιγάρο, ή με ένα χαρακτηριστικό καλούδι που μας έφερναν.

 Ποιος δεν θυμάται τις προετοιμασίες που έκανε πριν τους δει ; Όταν λέω «προετοιμασίες», εννοώ να λες το ποίημα ή το αγαπημένο τραγούδι σου πολλές φορές, για να τους το πεις «νερό». Οι ζωγραφιές που ετοίμαζες να τους χαρίσεις, στις οποίες αφιέρωνες όλο σου το μεράκι. Τα τετράδια που είχες έτοιμα για να τους δείξεις τα αυτοκόλλητα που σου κόλλησε η δασκάλα, τα «Μπράβο», τα «Α+» και τα «Άριστα» που είχες μαζέψει μέχρι στιγμής. Που όπου πήγαιναν τους ακολουθούσες, δεν τους χαλούσες ποτέ χατίρι και φρόντιζες να είσαι πάντα το καλύτερο παιδί. Το τελευταίο ίσως να ενοχλούσε την μαμά σου και λίγο μιας και συνήθως ήσουν κατεργάρης , αλλά οι παππούδες αυτοί πάντα της έλεγαν ότι υπερβάλλει. Έτσι έβαζαν έξτρα πόντους αγάπης στην καρδιά σου.

 Αυτοί από την άλλη, παρά την κούραση τους, φρόντιζαν να μην σου δείξουν τίποτα. Ήταν πάντα πρόθυμοι να ακούσουν όλες σου τις ιστορίες, να δουν ότι είχες να τους δείξεις και το κυριότερο να σε επαινέσουν για τα κατορθώματα σου. Βέβαια ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι περιμέναμε την στιγμή που θα μας έλεγαν πόσο πολύ ψηλώσαμε, σε σύγκριση με την τελευταία φορά που μας είδαν. Θα έλεγε κανείς ότι πίστευαν σε σένα περισσότερο και από τους ίδιους σου τους γονείς, μας έκαναν να νιώθουμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τα πάντα. Σίγουρα προσπαθούσαν από πλευράς  τους να αξιοποιήσουν στο έπακρο τον χρόνο που είχαν μαζί μας, εξάλλου ούτε αυτοί μας χόρταιναν.

 Οι όμορφες αυτές μέρες τελείωναν πάντα με αποχαιρετισμούς και κλάματα. Πλέον δεν είχες το «σπιτάκι», σου τελείωναν τα καλούδια και απλά περίμενες μέχρι πότε θα τους ξαναδείς. Ειδικά μετά τα μαλώματα των γονιών σου, σκεφτόσουν σχεδόν πάντα πως αν ήταν εκεί η γιαγιά και ο παππούς, όλα θα ήταν καλύτερα. Πέρναγε ο καιρός συνήθιζες την απουσία τους, μέχρι που γινόταν κάτι που σου την υπενθύμιζε και συνειδητοποιούσες πόσο σου λείπουν, αλλά λόγω της παιδικής σου ανεμελιάς δεν έδινες και τόση σημασία.

 Σιγά- σιγά πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε και εμείς, χαθήκαμε μέσα σε αυτό που λέμε καθημερινότητα. Οι προσωπικοί μας ήρωες έγιναν οι παππούδες που μένουν μακριά, και εμείς τρέχουμε να προλάβουμε τα πάντα. Πλέον αποτελούν τους επισκέπτες που δεν προλαβαίνεις να βλέπεις, γιατί όταν έρχονται πρέπει να διαβάσεις ή να βγεις με την παρέα σου. Ίσως και από καλοσυνάτοι να έχουν παραξενέψει λίγο, και μπορεί τελικά να τους αποφεύγεις σκοπίμως. Έχουν μεγαλώσει και αυτοί βλέπεις, δεν μπορούν να κρύβουν την κούραση τους. Από εκεί που λέγατε για τους μεγάλους, σχεδόν άπιαστους στόχους σου, τώρα προσπαθούν να σε πείσουν ότι ο μεγαλύτερος στόχος στην ζωή ενός ανθρώπου, είναι να καλοπαντρευτεί. Σταδιακά αλλάζουν οι προτεραιότητες σου, η παρουσία όμως των παππούδων, αποτελεί για σένα κάτι δεδομένο, ότι τίποτα δεν μπορεί να την αλλάξει.

 Η ζωή όμως δεν ξέρει από δεδομένες καταστάσεις, πάντα θα τις ανατρέπει, ανεξαρτήτου έντασης η ανατροπή θα παραμένει ανατροπή. Τι εννοώ με αυτό ; Εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν μπει σε μια σειρά, μαθαίνεις ότι η γιαγιά/ο παππούς «έφυγε». Βρίσκεσαι ξαφνικά αντιμέτωπος με την απομυθοποίηση της ιδέας της μόνιμης παρουσίας κάποιου στην ζωή σου, ας ήταν χιλιόμετρα μακριά. Πόσο δύσκολο δε όταν αυτή η παρουσία έχει σημαδέψει κάποιες από τις πιο όμορφες αναμνήσεις σου.

 Βιώνεις μια απώλεια που ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει, ούτε θα αποδεχτείς αμέσως, πάντα θα έχεις στο μυαλό σου ότι είναι μακριά. Όταν λέω μακριά εννοώ να σκέφτεσαι ότι είναι εκεί που ήταν, ότι δεν έχουν φύγει από εκεί. Την άφαντη επικοινωνία την δικαιολογείς στον εαυτό σου, με το ότι τρέχεις και δεν προλαβαίνεις να επικοινωνήσεις. Στην περίπτωση των παππούδων που ήταν κοντά μας ανά διαστήματα, το  τελευταίο στάδιο της θλίψης που είναι η αποδοχή θα ολοκληρωθεί, όταν αποδεχτείς πως το κενό που δημιουργήθηκε δεν γίνεται πλέον να καλυφθεί. Μα πρώτα πρέπει να ανακαλύψεις το κενό, το οποίο σου δημιουργήθηκε επειδή δεν τους χόρτασες αρκετά. Εννοείται πως μια τέτοια διαδικασία είναι επίπονη, γιατί καλείσαι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Σπάει η φούσκα, εξαφανίζονται οι τελευταίες σου ελπίδες, και συνειδητοποιείς αυτό που λέμε ζωή. Μένεις με ευχάριστες αναμνήσεις από ανθρώπους που αγάπησες αρκετά, που έβαλαν το λιθαράκι τους στο να δημιουργηθεί αυτός ο άνθρωπος που είσαι τώρα.

 Τους ανθρώπους της ζωής σου μην τους θεωρείς δεδομένους και ας είναι μακριά, γιατί ίσως όταν τους χάσεις είτε για ένα διάστημα είτε παντοτινά, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν τους έζησες αρκετά. 

Σε σένα που με έκανες να αγαπήσω την γραφή.

 

  • Default
  • Title
  • Date
  • Random