Thursday, 28 December 2017 12:44

Αν ζούσαμε σε μια ταινία...

Written by Stavroula Tsoulogiannis

Πριν μερικές μέρες άκουγα το «Life on Mars ?» του David Bowie και σκέφτηκα, πόσες φορές έχει ευχηθεί ο καθένας από εμάς, να ήταν η ζωή του σαν ταινία ; Ξέρετε τι εννοώ! Από το να ζήσεις την απόλυτη μάχη, από όπου φυσικά θα βγεις αλώβητος, με ένα sexy hair flip της χαίτης σου, έως  το να ζήσεις επιτέλους με το ταίρι των ονείρων σου, κι ας έχετε περάσει από 40 κύματα. Εντάξει, πιο κλισέ σενάρια δεν μπορούσα να βρω, ίσως το hair flip της πρώτης περίπτωσης να ξεφεύγει αλλά και πάλι όχι τόσο πολύ. Ευτυχώς ή δυστυχώς, τέτοιου είδους σενάρια, τα έχουμε όλοι λίγο πολύ στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Κάποιοι έχουν την τύχη να τα ζήσουν στην αληθινή ζωή, κι άλλοι στα όνειρα τους.

                                                                                  

                                                                                                                                                                  

       Ζήτησα λοιπόν σε μερικούς από εσάς, να μου εκμυστηρευτείτε ποια αγαπημένη σας σκηνή από ταινία θα θέλατε να ζήσετε. Παρακάτω σας παρουσιάζω μερικές απαντήσεις..

  • Πάνος, 21 - « Μονομάχος» (2000)

          « My name is Maximus Decimus Meridius…  Από τον Μονομάχο, και το πλήθος να φωνάζει το όνομα μου! Maximus, Maximus, Maximus !!! »

  • Φοίβος, 21 - « Ο Βασιλιάς των Λιονταριών» (1994)

          « Ο Σίμπα όταν τον σηκώνει ο Ραφίκι στον βράχο, πρέπει να έχει πολύ καλή θέα από εκεί πάνω!»

  • Σοφία, 21 – «Πριν το ξημέρωμα» (1995)

          « Εκεί που γνωρίζονται στο τρένο οι δύο πρωταγωνιστές.»

  • Στέφανος, 23 – «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά»  (2003)

          « Εκεί που  Άραγκορν κατακτά τη Μόρντορ, θα ήθελα να σακατεύω Ορκ, πολύ βίαιο;»

  • Μαρία, 21 – « Μusic and Lyrics» (2007)

          « Εκεί όπου ο Hugh Grant αφιερώνει στην συναυλία στην Drew Barrymore το τραγούδι που της έγραψε».

  • Ηλιάνα, 22 – « Το Ημερολόγιο» (2004)

           «Θα ήθελα να ζήσω όλη την σκηνή από την βαρκάδα που πήγαν ο Ryan Gosling με την Rachel Adams, μέχρι την μπόρα που τους έπιασε και όσα προέκυψαν στην συνέχεια.»

  •  Μαργαρίτα, 22 – « Η Μπάρμπι στον Καρυοθραύστη» (2001)

          « Στην τελευταία σκηνή,  όπου ανακαλύπτει ότι είναι η πριγκίπισσα. Μετά γυρίζει σπίτι και όλη η μαγεία και ο πρίγκιπας Έρικ χάνονται. Ώσπου ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι στο σπίτι της και είναι ο Έρικ και ξέρουν και οι                 δύο ότι είναι πραγματικότητα όσα έζησαν και είναι μαζί. »

 

Η κάθε απάντηση τόσο διαφορετική, αλλά και ταυτόχρονα τόσο ίδια με τις υπόλοιπες...

 

Άραγε πως θα ήταν η ζωή μας αν ήταν ταινία; Αν το καλοσκεφτούμε θα υπήρχαν πολλά «Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», τα αρνητικά συναισθήματα μας θα έφευγαν αμέσως με το να τραγουδήσεις εσύ με την παρέα σου ένα τραγούδι, στο οποίο μετά θα συμμετείχαν και οι υπόλοιποι περαστικοί. Στο τέλος του θα βγάζατε το άρτια συγχρονισμένο χορευτικό, όπου όταν θα τελείωνε είχαν λυθεί όλα τα προβλήματα σου. Ξέρω πόσο θα ήθελες να πάρεις μέρος σε κάτι τέτοιο! Μιας και γράφω για μουσική, στο σημείο αυτό πρέπει να προσθέσω την μουσική στο background κάθε σκηνής, η οποία θα εναλλασσόταν αναλόγως τις συνθήκες. Ταραρα-ραμ-ραμ-ταραρα-ραμ-ραμ…    Ειδικά την στιγμή που θα έβλεπες τον έρωτα της ζωής σου, έλα τώρα ξέρεις ποια λέω!

 

 

 

Ας πάμε όμως σε πιο πρακτικά ζητήματα. Αν η ζωή μας ήταν ταινία, θα μπορούσαμε να τρώμε όσο θέλουμε χωρίς να παχαίνουν (κυρίως για τις παιδικές ταινίες ισχύει αυτό). Τα μαλλιά μας θα ήταν πάντα στην θέση τους χωρίς να τους κάνουμε τίπoτα.  Το να είμαστε ιδρωμένοι θα ήταν σέξι. Οι δύο άνθρωποι που ήταν γραφτό να είναι μαζί στο τέλος θα τα κατάφερναν, κι άλλα τόσα πολλά.

 

 

Μπορεί να φαίνονται όλα τα παραπάνω ιδανικά, αλλά είναι όντως έτσι ; Μια ταινία δεν έχει συνέχεια, φτάνει στο τέλος του σεναρίου της και πάλι από την αρχή ξανά. Ενώ στην πραγματική ζωή δεν μπορείς απλά να πατήσεις rewind όσες φορές θέλεις, και μετά play,κάτι το οποίο ξεχνούν πολλοί κι αφήνουν τις στιγμές να περνάνε χωρίς να καταλαβαίνουν την σπουδαιότητα τους. Μα η ζωή δεν έχει fast forward, να το πατάς να βλέπεις τι θα γίνει στην συνέχεια και μετά να επιστρέφεις στο παρόν. Eίναι απρόβλεπτη κάτι που δεν είναι απαραιτήτως κακό, μιας και οι ταινίες βασίζονται σε βιώματα της πραγματικής ζωής,    τα οποία εξιδανικεύονται, ή σε κρυφές επιθυμίες του καθενός από εμάς οι οποίες δεν μπορούν να επιτευχθούν για διάφορους λόγους. Πιστεύω πως είναι στην ανθρώπινη φύση να αποζητάμε το απρόβλεπτο, γιατί βαριόμαστε την μονοτονία. Κατά βάθος θέλουμε κάτι να μην πας πάει όπως τα έχουμε υπολογίσει, μόνο και μόνο για να εφαρμόσουμε το Plan B που έχουμε στο μυαλό μας. Από ένα σημείο και μετά είμαι σίγουρη πως αυτή η τελειότητα θα μας φόβιζε και θα μας έκανε καχύποπτους.

Άραγε αν ζούσαμε σε μια ταινία θα γνωρίζαμε ότι δεν είναι αυτή η πραγματική ζωή ;

 

Media

{com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}remote}remote}{com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}remote}{com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}{com/watch?v=v--IqqusnNQremote}https://www.youtube.com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}remote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}{/com/watch?v=v--IqqusnNQ{/com/watch?v=v--IqqusnNQremote}remote}remote}remote}
  • Default
  • Title
  • Date
  • Random

Login Form